WALKING BEARS ...

Zoals gisteren reeds werd vermeld, trokken we vandaag opnieuw even de wandelschoenen aan. Deze ochtend ging het dan ook richting Vlaams-Brabant, meer bepaald Dworp, alwaar we wandeling Nr. 4 uit de Dagstappergids zouden volgen. Een wandeltocht trouwens met een lengte van 19,6 km, voldoende om weer stilaan op gang te komen. We parkeerden dan ook ons voertuig op het plein ter hoogte van de parochiekerk van Dworp. Na een hapje en voorzien van voldoende warme kledij, trokken we even later op pad. Het was alweer geleden van halfweg de maand december dat we nog hadden gewandeld, we zouden het dus vrij spoedig aanvoelen, vooral ook gelet op de aard van het parcours. We lieten de kerk achter ons en staken de drukke Alsembergsesteenweg over, om even verder via de Molenbeekstraat, de gelijknamige beek over te steken. Een van de eerste routes die we hierbij volgden, was een ‘Verkorting’ van de Herman Teirlinck route, een fietstraject van 45 km. Bijna tezelfdertijd volgden we een gedeelte van het Dworp wandelpad. Aan de andere kant van de Molenbeek, volgden we vanaf nu het verloop van de GR 12. Geruime tijd zouden we nu steeds de wit-rode markeringen volgen. Reeds van bij de start van deze wandeling was het duidelijk, dat we diverse kapelletjes zouden zien bezijden de weg. Nog steeds de Molenbeekstraat volgend, ging het vervolgens langsheen een gewezen brouwerij, nu een modern wooncomplex. Toen we vervolgens de woonzone verlieten, ging het evenwijdig met de beek verder langsheen de Sint-Laureinsborreweg en betraden we het beschermd natuurgebied Steenput. Een opmerkelijk bouwwerkje onderweg: de gerestaureerde Mariakapel van de Steenput, middenin de ongerepte natuur. Deze Steenput is niets minder dan een oude kwartsietgroeve. Bij het bereiken van een dwarsgelegen weg op het einde van deze natuurzone, volgden we naar rechts de GR 12, terwijl je links een variante kan volgen, met name de GR BRU8. Even verderop staken we opnieuw de drukke Alsembergsesteenweg over, om vervolgens linksaf te slaan in de Panoramastraat. Het ging alweer stevig de hoogte in en dat zou zo de rest van de wandeling vaak het geval zijn. Via enkele woonstraten ging het vervolgens verder, richting landelijke weg. Nog steeds het verloop van de GR 12 volgend, ging het via de Destelheidestraat, de Groene Jagersstraat en de Hof te Helderingenbaan. Eenmaal halverwege deze straat ging het via een links gelegen veldweg verder, de Kwademarasch. Korte tijd later veranderde deze veldweg in een smal pad en ging achter enkele tuinen en kleine vijvers door. We bevonden ons aldus op het grondgebied van Sint-Genesius-Rode en bereikten even later de grote vijver van Zevenbronnen of Zevenborren. We betraden dan ook meteen het traject van de plaatselijke Zeven Borren Wandeling of Promenade de Sept Fontaines. De vijver schitterde in het zonlicht en tal van eenden en zwanen sierden het wateroppervlak. Een taverne welke zich 50 m verder links bevond, stond jammer genoeg leeg en was voorzien van een dichtgetimmerde voordeur. Dan maar verder naar rechts, richting tweede vijver.

Het ging tussen de beide vijvers door, om nadien de oever van de rechts gelegen vijver over korte afstand te volgen. Aan het einde van de vijver ging het een links gelegen bospad in, om bijna onmiddellijk een rechts gelegen bospad op te gaan, dat zich bevond tussen twee omheiningen. Hier overschreden we voor het eerst de taalgrens. Deze lange, rechtlijnige smalle dreef, bevatte enkele hoogteverschillen en bevond zich tussen een links gelegen golfterrein van Zevenborren en rechts het domein van het kasteel van Zevenborren. Op die manier ging het gestaag verder, om tenslotte het grondgebied te bereiken van Braine-l’Alleud, meer bepaald het gehucht Culot. Even later bemerkten we een 16^de eeuwse grenssteen, aangeduid door het bord ‘Borne Historique’. We volgden nu een landelijke weg, langsheen de watertoren van Eigenbrakel, waar we in de mogelijkheid waren, om in de verte de heuvel te zien van de Leeuw van Waterloo. We verlieten korte tijd later de openbare weg ter hoogte van het kapelletje Saint-Brayau en de boerderij ‘Tout-lui-faut’. Het ging dan via een kronkelend pad doorheen een stukje ongerepte natuur tot aan het gehucht Odeghien. Via enkele smalle paden en vervolgens een eentonige asfaltweg, kwamen we ter hoogte van de ‘Ferme de Hamme’. Een eindje daarvoor dienden we dan een rechts gelegen weg op te gaan, die spoedig overging in een holle weg. We bereikten vervolgens opnieuw enige bebouwing, waarna we over langere afstand de ‘Sentier de la Vallée’ volgden. Aan het einde van dit vrij smalle pad, bereikten we een dwarsweg, welke we rechts opgingen om aldus uit het dal te klimmen. We gingen voorbij een Evangelische kerk, vervolgens langs enkele statige villa’s, om uiteindelijk terecht te komen in het gehucht Colipain. Stilaan naderden we het hoogtepunt van de wandeling, met name de doortocht door het Hallerbos. Toen we even later het Hallerbos betraden, verlieten we dan ook het traject van de GR 12. We volgden een kronkelend paadje doorheen een kleine vallei tot we aan een kruispunt kwamen, genaamd ‘Zesdreven’. We vervolgden rechtdoor en kwamen terecht in een gedeelte van het Tranendal. We wandelden een tijdje evenwijdig aan de Hallerbeek tot aan een klein kruispunt. Daar ging het opnieuw dieper het bos in, via de Reebokwandeling, aangeduid door gele bordjes. De dreef welke we nu volgden was voorzien van een viertal oude grensstenen, welke destijds het grondgebied afbakenden van de familie van Arenberg en de Sint-Waltrudisabdij van Bergen. (AR – SW) We volgden alsmaar verder de Reebokwandeling, doorheen een twee kleine vallei. Nadien ging het een tijdje langsheen de Zoniënbosbeek, tot we de Kapittelvijver bereikten. Vervolgens ging het verder rechtdoor, waarbij we het bos verlieten en even verderop taverne ’t Kriekske aan het Kapittel bereikten. Ook hier stonden we opnieuw voor een gesloten deur, omwille van jaarlijks verlof tot 17/01.

We vervolgden dan noodgedwongen onze weg verder naar links, opnieuw richting Hallerbos. Via enkele richtingsveranderingen ging het verder via een wandelpad doorheen een stukje bos naar de vallei van de Steenputbeek. Het traject leidde ons vervolgens een tijdje langsheen deze beek tot we die konden oversteken aan een bruggetje. We deden dat niet, maar gingen de andere richting uit, stevig klimmend naar andermaal een wandelpad. Hier konden we ervaren dat het pad nog amper zichtbaar was en met moeite kon worden gevolgd. Uiteindelijk volgden we toch de juiste weg en bereikten de verder gelegen openbare weg. Die deed ons wandelen naar het nabij gelegen natuurgebied de ‘Weikes’. Doorheen dit gebied konden we een tegelpad bewandelen dat ons op die manier leidde in de richting van het centrum van Dworp. We bereikten dan ook korte tijd later opnieuw de Alsembergsesteenweg en zagen reeds de kerktoren van het dorp. Alvorens echter opnieuw richting autosnelweg te kiezen, gingen we even verpozen in “De Zwaan’, vermits we toe waren aan een kopje koffie. Meteen bereikten we even later het einde van een toch wel enigszins vermoeiende wandeling doorheen een prachtige streek. Dit was dan ook onze eerste wandeling van een nieuw wandeljaar 2012. Tot slot volgt hierna een link, via dewelke enkele foto’s van onderweg kunnen worden bekeken.

https://picasaweb.google.com/108259458706330664607/WB24714012012Dworp#

Het is vandaag maandag en we zijn veilig en wel terug in onze thuishaven. Na een weekendje Bastogne, dat helaas al te vlug voorbij is gegaan, genieten we alvast vandaag en morgen nog van een vrije dag. Op die manier hebben we tenminste een beetje de tijd om wat orde op zaken te stellen, vooral wat administratie betreft. Ook dit blog dient in eerste instantie te worden bijgewerkt, na een afwezigheid van enkele dagen, waarop geen nieuwe bijdrage werd gepubliceerd. Alles had natuurlijk te maken met de Bastogne Historic Walk 2011 van afgelopen zaterdag. Een wandeltocht welke onder bijzonder gunstige weersomstandigheden is verlopen, een fel contrast met het besneeuwde parcours van vorig jaar. We mochten dus van geluk spreken, alhoewel we deze ochtend Bastogne hebben verlaten, voorzien van de noodzakelijke felle regenbuien. We bereikten enkele uren later onze woonst in zonnige omstandigheden. Na de bagage te hebben uitgeladen, hadden we al heel snel het gevoel van opnieuw te worden geconfronteerd met de realiteit van het leven van elke dag. Even vertoefden we opnieuw in de jaren veertig, vandaag zijn we terug in het heden. We kunnen in elk geval uitkijken naar een volgende uitgave in december 2012.

Maar goed, zover zijn we nog lang niet. We zullen vooreerst trachten even het afgelopen weekend te beschrijven. Nadat we hier afgelopen vrijdag even alles voor bekeken hielden, zetten we koers naar Bastogne, alwaar we in de loop van de namiddag onze intrek namen in een hotelletje in de stad. In de loop van de namiddag trokken we dan naar het ‘Centre sportif’ van de stad, teneinde over te gaan tot de inschrijving voor de “34ème Marche” op zaterdag. We ontvingen meteen een diploma, uitgereikt door de burgemeester van de stad en natuurlijk een leuk aandenken terzake. We waren dus klaar om de dag nadien van start te gaan. Voor deze 34rd Bastogne December Historic Walk, kon worden gekozen uit de afstanden 8 – 18 of 23 km. Aangezien slechts de 18 km zou verlopen doorheen het gekende ‘Bois Jacques’, opteerden we dus om deze afstand op zaterdag te wandelen. ’s Morgens, na het ontbijt, ging het dan ook te voet naar het reeds vermelde ‘Centre Sportif’, alwaar reeds een menigte was verzameld en bovendien vertrekkensklaar. Heel wat vlaggen wapperden in de wind en het aantal deelnemende nationaliteiten was eigenlijk niet dadelijk te schatten. Heel wat deelnemers waren voorzien van een militaire outfit, zoals dat past bij dergelijke gebeurtenis. Even na acht uur gingen we dan ook op pad. Het traject voor de diverse afstanden, verliep over korte afstand langsheen dezelfde weg. We verlieten dan ook het sportcomplex en volgden de N874 in de richting van de Colline du Mardasson. Enkele honderden meters voorbij de start, verlieten de deelnemers aan de 8 km de groep en vervolgden hun eigen weg. De overige wandelaars (18 en 23 km) hielden rechtdoor aan, tot zij even verder een links van de weg geplaatste tankkoepel aantroffen. Dit sinds jaren aldaar geplaatst monument, was op de dag van de wandeling voorzien van een nieuwe gedenkplaat, aangebracht ter ere van het Combat Command B van de 10th US Armored Division. Een eenheid die eveneens een belangrijke rol zou spelen tijdens de gevechten in en om Bastogne van december 1944. Ter hoogte van dit gedenkteken, splitsten zich de omlopen van de langere afstanden. De deelnemers aan de 23 km vervolgden hun weg richting American Memorial, de wandelaars van de 18 km, sloegen linksaf en begaven zich op het wandelpad, waar voorheen de spoorlijn was gesitueerd. Op die manier ging het verder langsheen de Ravel, richting Houffalize. Omwille van de nachtvorst lag deze asfaltweg er af en toe gevaarlijk glad bij, waardoor enige voorzichtigheid toch wel aangewezen was. Een groepje deelnemers, gekleed in het outfit van de 101st US Airborne Division, liep even voorop. Naarmate de zon stilaan aan de horizon zich liet zien, konden we rechts in de verte het American Memorial aanschouwen. We wandelden vervolgens voorbij een plaatselijke steengroeve, steeds verder op de aangelegde ravel. Uiteindelijk verlieten we deze asfaltweg, ter hoogte van het kruisen van het traject van de 8 km en kwamen terecht op een onverharde weg, welke ons leidde naar de Fagne des Trois Maries. Zo konden we even later genieten van het schouwspel van de opkomende zon en zagen we het spel van licht en schaduw doorheen de bomen. We naderden dan ook het bekende Bois Jacques en konden dan ook vaststellen hoe het parcours er plotseling heel anders ging uitzien. Via een begroeid pad ging het doorheen het dicht begroeide donkere bos, zo bekend omwille van de felle gevechten van destijds. Ontelbaar veel schuttersputjes lagen er als stille getuigen bij. We konden dan ook niet aan de drang weerstaan even af te dalen in een van de exemplaren. Vrij vlug konden we de eerste re-enactors bemerken, die voorzien van het nodige materiaal, het verleden trachten te laten herbeleven. Onnodig te zeggen dat de camera’s van de deelnemers in de aanslag werden gebracht. Voertuigen, tenten en figuranten trachtten in elk geval een idee te geven van hoe het toen moet zijn geweest. Eenmaal doorheen het Bois Jacques en aansluitend het Bois de Corbeaux, bereikten we de openbare weg, alwaar het linksaf ging, richting verder gelegen Foy.

Het ging langzaam bergaf richting kerkje van Foy, alweer over een vaak gladde asfaltweg. De zon deed ondertussen alle moeite om het de deelnemers zo aangenaam mogelijk te maken. Aan- en afrijdende militaire voertuigen gaven het gevoel dat het front heel dichtbij lag. Even later bereikten we het kruispunt ter hoogte van de kerk van Foy, alwaar we ons dichtbij de N30 bevonden, de weg van Bastogne naar Noville. Toevallig bevonden we ons in het centrum van Foy op het traject van de Promenade du Chemin des Pelerins. Het ging vervolgens verder via een smalle weg richting Noville. Af en toe dienden we enkele kleine hoogteverschillen te overwinnen, doch konden ten volle genieten van een omgeving, blakend in het zonlicht. In de verte konden we reeds de kerktoren van Noville bemerken. Juist alvorens het centrum van Noville te bereiken, kwamen we langsheen een Amerikaanse verzorgingspost en volgden we over korte afstand het Circuit des Bocages. Korte tijd nadien bereikten we ter hoogte van de kerk de Rue du Général Desobry. Hier namen we alvast even de tijd om ons te bevoorraden met heerlijk verse pompoensoep. Er heerste op het kruispunt een drukte van belang, dit tot vaak grote verbazing van toevallige voorbijgangers. Hier kwamen immers de omlopen van de 18 en de 23 km opnieuw samen. Na dit korte oponthoud, staken we de drukke weg over en wandelden verder richting Cobru. Zo ging het vervolgens langsheen een bevoorradingspost van de 28th US Infantry Division. Enkele manschappen hielden met een bazooka een oogje op de omgeving. Onze weg vervolgend, bereikten we even later het kamp van de zogeheten vijandelijke troepen. Ter hoogte van een kleine kapel was een Duits kamp ingericht, voorzien van het nodige berijdbaar materiaal, met in de onmiddellijke nabijheid een “Feldlazarett”. Alles zeer realistisch opgebouwd en levensecht te ervaren. Eenmaal doorheen het Duitse kamp, ging het richting Recogne, alwaar we vervolgens terecht kwamen in een klein stukje bosgebied. Het parcours verliep vervolgens langsheen het kasteel van Recogne, om even later te komen ter hoogte van een Amerikaans onderkomen, met ook hier alweer een veldhospitaal, zelfs voorzien van enkele gesneuvelden. Luidens lokale informatie zou ‘Private William C. Blunt’ omgekomen zijn door ‘Head Shot’. Zelfs een legeraalmoezenier mocht langsheen de omloop niet ontbreken. Zo naderden we het Duits kerkhof van Recogne, alwaar we voor de zoveelste maal even halt hielden. Aan de overzijde bevond zich ooit een voorlopig Amerikaans kerkhof. Ter ere daarvan bevindt zich ter hoogte van de volgende straat een recent aangebracht monument. We namen even de tijd om het gedenkteken de aanschouwen en vervolgden vervolgens onze weg. Voorbij het Duits kerkhof ging het rechtsaf, richting verder gelegen bizonweiden. Het duurde dan ook niet lang of we konden de eerste kolossen van dicht bekijken. Er volgde nadien nog een stukje bosrand, welke ons deed aankomen ter hoogte van het baken ‘Grosse Hé’, een punt dat zich bevindt op het traject van de ‘Promenade des Bisons’. Stilaan ging het dan ook richting Bastogne.

Naarmate we het einde van deze wandeltocht naderden, bleek ook meteen dat het parcours zijn beste tijd wel had gehad. Er volgde nu immers een erg modderige strook, aangezien de bovenlaag ondertussen was ontdooid. Gevolg, veel water en modder op een onverharde weg, welke bovendien aardig was aangetast door het heen- en weerrijden van jeeps, trucks en halftracks. Gelukkig bereikten we wat verderop toch opnieuw een verharde weg, daar waar de wandelaars aan de 8 km tocht ons opnieuw kwamen vervoegen. De hele deelnemersgroep was dus opnieuw samen. Ter hoogte van dit punt bevond zich een laatste bevoorradingspost en hier, gezeten aan een leuk kampvuur, nuttigden we een heerlijke warme wijn. Stilaan kwamen donkere wolken opzetten en nam de wind in kracht toe. We hadden dus geluk gehad, een groot gedeelte van de weg te hebben afgelegd in gunstige omstandigheden. Na de warme wijn maakten we ons op voor het sluitstuk van de “Historic Walk”. Via een geleidelijk dalende asfaltweg bereikten we opnieuw Bastogne, dit ter hoogte van de voormalige Heintz Barracks. Op de dag van vandaag is aldaar het ‘Vehicle Restoration Center’ ondergebracht en kreeg het kwartier sinds 2010 de naam ‘Bastogne Barracks’. We kregen dan ook de gelegenheid de kazerne binnen te wandelen en enkele hangars te bezichtigen, alwaar voornamelijk pantservoertuigen worden gerestaureerd. Het parcours van de wandeltocht verliep vervolgens doorheen de kazerne, waar we even later de gelegenheid hadden om een toertje te maken omheen de erekoer en vervolgens het voormalig HQ van de 101st US Airborne Division te bezoeken. We daalden dus nogmaals af in de bekende “Cave”, alwaar generaal Mc Auliffe het beroemd geworden ‘Nuts’ de wereld instuurde. Hoeft het gezegd dat dit ommetje doorheen dit militaire domein op veel bijval kon rekenen van de deelnemers. Na heel wat bezienswaardigheden, verlieten we tenslotte de ‘Bastogne Barracks’ langsheen de grote poort en trokken terug naar het centrum van de stad Bastogne. Eens te meer hadden we genoten van een schitterende ‘Bastogne Historic Walk’ en kon het weekend al niet meer stuk. We trokken dan nadien terug naar onze kampplaats met het oog op een zalige douche en een verkwikkend avondmaal. Gisteren stond dan nog een bezoek op het menu aan het nieuwe museum, gesitueerd ter hoogte van het oude station Bastogne Sud en handelend over de 101st US Airborne Division, gevolgd in de namiddag door een parade doorheen de straten van Bastogne. Voor diegenen die niet aanwezig konden zijn, niet getreurd, volgend jaar is er een nieuwe kans om dit gebeuren van dichtbij mee te maken. Noteer alvast in jullie agenda 15 en 16 december 2012 voor de 35th Bastogne Historic Walk.

Enkele foto’s, onderweg genomen, kunnen via de navolgende link worden bekeken. Het is slechts een beperkte selectie uit enkele honderden foto’s, die een idee kunnen geven van wat kan worden verstaan onder ‘Bastogne Historic Walk’.

https://picasaweb.google.com/108259458706330664607/WB24610122011Bastogne#

De volgende editie, met name de ‘35th Bastogne Historic Walk’ werd reeds op de website van de stad Bastogne aangekondigd. Ziehier slechts een summiere aankondiging van de komende editie, welke zal doorgaan op 15 december 2012.

Marche du Périmètre Relevantie: 1% van mmathieu, 14-11-2011 13:27 3 distances

http://www.bastogne.be/marche-du-perimetre/?searchterm=None

Vandaag genoten we van een vrije dag, het was immers weekend. Deze ochtend namen we de wandelschoenen onder de arm en onze wandelgids met betrekking tot de ‘Via Scaldea’, om even later koers te zetten naar Oudenaarde, meer bepaald de brug over de Schelde. Daar waren we immers een tijdje terug aangekomen, nadat we een tweede etappe van deze ‘Pelgrimsweg’ hadden afgelegd. Vandaag namen we ons dan ook voor, om vanuit Oudenaarde het verloop van de Schelde te volgen tot in Bossuit, een kleine twintig kilometer verderop. We waren met andere woorden toe aan een derde onderdeel van deze ‘Via’. Toen we deze ochtend Oudenaarde hadden bereikt, parkeerden we ons voertuig ter hoogte van het station. Nadien ging het te voet door de winkelstraat naar de reeds vermelde brug over de Schelde. Met een stad, nog gedeeltelijk verscholen in de dikke mist, begonnen we onze wandeling langsheen de linkeroever van de Schelde, hierbij de rood-witte markeringen volgend van de GR 129 (Brugge – Ronse). Het centrum bevond zich rechts van ons, links aan de overkant van het water bemerkten we de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Pamele en de vroegere abdij van Maagdendale. De gebouwen waren echter amper zichtbaar, gelet op de laaghangende mist boven het Scheldewater. De zon deed moeite om te verschijnen, doch dit lukte nog niet meteen. Het voelde bovendien fris aan. We volgden het jaagpad, doch even verderop was men doende met het heraanleggen van het wegdek. Het ging dus over korte afstand over een kiezelpad. Van het landschap was in de beginfase van de wandeling amper iets te bemerken. Het zicht beperkte zich tot enkele meters op het jaagpad. Gelukkig zou daar vrij snel verandering in komen. Na enkele kilometers ging het langsheen een golfterrein. We troffen ook de eerste routebordjes aan langsheen de weg en zo konden we bemerken dat we ons bevonden op de Scheldevalleiroute. Even later kreeg deze fietsomloop zelfs het gezelschap van de Scheldekant wandelroute. Eenmaal doorheen de werken, bereikten we terug goed beloopbaar asfalt. Naarmate we onze weg vervolgden, ging het langsheen het prachtige Domein de Ghellinck, waarvan we reeds van verre het kasteel konden zien en de prachtige tuinen er omheen. Ter hoogte van de toegang tot dit gemeentelijk domein, troffen we enkele aanwijzingen aan, met betrekking tot de Sneukelfietsroute, een omloop van 35 km. Eenmaal het domein voorbij, belandden we stilaan in de Avelgemse Scheldemeersen, een natuurlijk overstromingsgebied van de Bovenschelde. Een verderop gelegen Scheldearm, vormde aldaar onderdeel van het Domein Scheldearm Kerckhove. In elk geval prachtige natuur om naar te kijken, vooral terwijl ondertussen de zon was verschenen.

De linkeroever bracht ons uiteindelijk ter hoogte van de brug van Kerckhove. Daar we inmiddels reeds enkele kilometers hadden afgelegd, verlieten we even de route en gingen in het nabij gelegen centrum van deze gemeente op zoek naar een herberg. Even later konden we terecht in café ‘De Sportwereld’ voor een kopje koffie en een korte wandelpauze. Nadien ging het via dezelfde weg terug naar het jaagpad langs de Schelde om onze tocht te vervolgen. We volgden dan ook in eerste instantie de Eddy Merckx route (een omloop van 46 km), in de richting van de jachthaven van Kerckhove. We dienden even omheen deze kleine jachthaven te wandelen, om uiteindelijk verderop opnieuw de linkeroever te kunnen volgen richting Bossuit. We kwamen dan ook vooreerst langsheen de archeologische site van Kerckhove en wat verder het romaanse kerkje van Waarmaarde. De weg bracht ons vervolgens tot aan de sluis van Kerckhove, waar we even de tijd namen om te zien hoe een boot zich in de sluis begaf. Even voorbij de sluis volgden we de plaatselijke Waterhoek route, een fietsomloop van niet minder dan 50 km. Even voorbij de sluis troffen we aan de overzijde de centrale van Ruien aan. De dampende schoorsteen zorgde er zelfs voor dat heel even de zon werd verduisterd. Op de achtergrond verscheen zowaar de Kluisberg, ook al lang geen onbekende meer voor ons beiden. We trokken onder een volgende brug door en kwamen terecht in een omgeving die bekendheid kreeg omwille van de film ‘De teleurgang van de Waterhoek’. Even verder volgden we zelfs de Mira wandelroute, waarschijnlijk vernoemd naar de gelijknamige hoofrolspeelster in de film destijds. Dat we niet altijd de linkeroever konden volgen, bleek even later, toen we doorheen een stukje bedrijventerrein dienden te wandelen, om wat verderop, terug de Schelde te kunnen bereiken. Ter hoogte van de volgende brug, gelegen op de scheiding van West-Vlaanderen en Henegouwen, verlieten we nogmaals het parcours, om in het nabijgelegen Escanaffles, nogmaals een herberg op te zoeken. We vonden even later een café ‘La Maréchal’, alwaar we op het terras even konden tot rust komen en genieten van een kopje koffie. Even later begonnen we aan het laatste stukje wandelweg en volgden de linkeroever van de Schelde tot we het verderop gelegen kanaal Kortrijk – Bossuit bereikten, alsook het gelijknamige pompstation en de sluis van Bossuit. Hier besloten we de tocht van vandaag te eindigen. We verlieten dan ook het jaagpad, staken de brug over het kanaal over en gingen op zoek naar transport richting Oudenaarde, alwaar we van start waren gegaan.

Ter hoogte van de brug troffen we een bushokje aan met info aangaande een bus richting Avelgem. We dienden echter 45’ te wachten alvorens we konden opstappen. Enkele minuten later zouden we ter hoogte van het station van Avelgem aansluiting vinden naar het station van Oudenaarde. Echter, we hadden buiten de waard gerekend. De chauffeurs van de Lijn slaagden er namelijk in om even niet op elkaar te wachten, zodat we net aankwamen aan het station, wanneer de andere bus een halve minuut voorheen was vertrokken. Resultaat: exact een uur wachten op de volgende bus. De Lijn, een dienst waar je dus kan op rekenen zo te zien. Gelukkig waren er in de buurt voldoende herbergen om het uur wachttijd wat aangenamer door te brengen. We sluiten dit wandelverhaal dan ook af met de weergave van een link, alwaar enkele foto’s van onderweg kunnen worden bekeken. Een volgende etappe op deze ‘Via Scaldea’ zal ons dus waarschijnlijk nogmaals naar Bossuit brengen...

https://picasaweb.google.com/108259458706330664607/WB24519112011OudenaardeViaScaldea#