Vandaag stond onze wandeling in het teken van Sinterklaas, vermits we hebben deelgenomen aan de 12de Sint Nicolaastocht te Putte (Woensdrecht), Noord-Brabant - Nederland. De wandeling werd er georganiseerd door WSV De Wandelende Krabben. De start en de inschrijving vonden plaats in sporthal De Biezen te Putte. Er kon worden gekozen uit de volgende afstanden: 6, 12, 18, 25 of 30 km. Wij namen deel aan de wandeling van 25 km, met een werkelijke afstand van ongeveer 27,65 km. Er kon gemakkelijk een parkeerplaats worden gevonden in de nabijheid van de sporthal en er was voldoende ruimte in de vertrekzaal, om rustig te genieten van een koffie alvorens op pad te gaan.

We vertrokken vervolgens voor het eerste gedeelte van de wandeling, over een afstand van 6,2 km. Na het verlaten van het gebouw "De Biezen", dienden we enkel de straat over te steken, om al direct in een eerste stukje bos te verdwijnen. Dit was slechts een klein voorsmaakje van wat later op de dag zou volgen. Na enkele honderden meters, lag het bosje al achter de rug en volgden we een stukje asfaltweg. Hier bevonden we ons de eerste maal deze dag op de Gansrijdersroute (49 km). Even verder echter kwamen we aan een eerste splitsing, waar de deelnemers aan de 18 km rechtdoor gingen, terwijl de andere afstanden een rechts gelegen bosdreef insloegen. Deze brede en schijnbaar oneindig lange dreef, luisterde naar de naam "Oude Postbaan" en die leidde ons in en door het "Stiltegebied Groote Meer". Zover het oog kon reiken, zagen we bossen en ontelbare zijdreven, de een al wat langer dan de andere. De 6 km-wandelaars splitsten zich vervolgens af en een eind verderop, gekomen op een kruispunt van dreven, ging de 30 km rechtdoor, terwijl de anderen naar links dienden te gaan. Hier openbaarde zich een andere brede zanderige dreef, welke ons liet wandelen in het "Grenspark De Zoom", blijkens informatie ter plaatse maakte dit gebied deel uit van de Kalmthoutse Heide. Een eind deze dreef gevolgd, tussen felgekleurde bomen en op zanderige ondergrond, kwamen we ter hoogte van de rechts gelegen Ossendrechtse Heide. Hier bemerkten we borden dat we ons bevonden op militair domein. We verlieten bijgevolg de dreef en trokken het bos in. Afwisselend kregen we nu prachtige smallere bospaden voor de voeten, afgewisseld met open stukken heide. De zon liet zich van haar beste kant zien en dat zorgde voor talrijke effecten tussen het gebladerte. Af en toe ging het wat op en neer en vooral kronkelend doorheen dit prachtige wandelgebied. Helaas, na geruime tijd wandelen, bereikten we opnieuw de openbare weg en dienden we noodgedwongen de prachtige bossen en heide te verlaten. We volgden nu een asfaltweg, waar we opnieuw de Gansrijdersroute volgden en bovendien de Grensparkroute (32 km). Onderweg naar de controle langsheen dit baantje, werden we door enkele Pieten van de organisatie voorzien van de typische "Pepernoten", heel lekker en met een smaak gelijkend op speculoos. Toen reeds zagen we de eerste controlepost, met name de kantine van de Honk- en Softballvereniging "The Batters". Hier konden we even pauzeren en een hapje eten.

Na de pauze trokken we op weg voor een langer traject, met name het tweede deel van de wandeling, over een afstand van 9,2 km. Het ging vooreerst over een stukje openbare weg, waar we verder de Grensparkroute volgden, tot aan de grote baan. Hier ging het rechtsaf, de drukke weg over en even verder een links gelegen aardeweg op. Dit aarden pad leidde ons opnieuw in de richting van de verderop gelegen bossen. Juist voor het bosgebied kwamen we aan een splitsing, waar we bij de eerste doortocht rechtdoor dienden te gaan. Later op de dag zouden we hier nog een tweede keer langskomen. Kort voorbij deze splitsing, ging het opnieuw rechts de bossen in. We bevonden ons nu in het gebied "Markiezaat - Brabantse Wal". Alweer ging het door tal van dreven en bospaden, waar we echter af en toe af te rekenen hadden met wat modderige wegen. Hier was de ondergrond niet zo zanderig als voorheen, waardoor we het slijk dienden te trotseren. Toch moet gezegd, dat we ook hier prachtige stukken natuur kregen te verwerken, met later ook wat open heidegebieden. Uiteindelijk belandden we ook hier aan de rand van het bos, waarna we nog over een geruime afstand langsheen de bosrand verder wandelden. Even verder echter, dienden we dit terrein te wisselen voor de open velden. Het ging nu langsheen velden met prei en spruiten, waar plaatselijke landbouwers druk in de weer waren met de oogst. Via enkele veldwegen, trokken we in de richting van Ossendrecht (Woensdrecht). Na het verlaten van het veldgedeelte, volgden we een tijdje op het fietspad een nogal drukke weg. Die bracht ons even in de bebouwde kom van Ossendrecht, zij het niet voor lange duur, vermits we even verder een tweede controlepost verkregen op een plaatselijke boerderij. Hier was het even zoeken naar een zitplaats en vooral voor de dames, geduldig aanschuiven aan het enige toilet op het erf. Ondertussen waren we reeds 15,4 km onderweg en het was behoorlijk druk op de wandelpaden. Enkele medewerkers van de organiserende club, gaven dan ook eerlijk toe dat ze dergelijke opkomst niet hadden verwacht. Natuurlijk zat het weer mee en dat maakte dat de broodjes eerder schaars werden op deze rustpost. Gelukkig hadden we zelf mondvoorraad voorzien.

Het volgende gedeelte van de wandeling bedroeg ongeveer 6,4 km. Na het verlaten van het erf, ging het in de richting van de grote baan, waar we de aanduidingen vonden van de Brabantse Walroute en opnieuw de Grensparkroute. We volgden op een breed fietspad de drukke weg, gelukkig over slechts korte afstand. Een eindje verder bereikten we opnieuw het "Grenspark De Zoom" en meteen ging het naar links, een brede zanderige dreef in. We volgden hier een uitgetekend wandelpad, aangeduid met rode bordjes, voorzien van een witte haas. Nu volgde vrijwel het meest aantrekkelijke gedeelte van de wandeling, aangezien we gedurende lange tijd een brede zandweg volgden, langs alle zijden omgeven door bossen. Ook dit keer bevonden we ons op militar oefenterrein. De zon deed echt haar best om het wandelen nog aangenamer te maken en de deelnemers volop te laten genieten van deze prachtige natuuromgeving. Toen het brede zandpad smaller werd, ging het meteen dieper het bos in en volgden we opnieuw tal van smalle paadjes, kris kras doorheen dit bosgebied. Na lange tijd wandelen, bereikten we opnieuw de openbare weg, die gelukkig ook slechts over korte tijd zou worden gevolgd. We zaten opnieuw op het traject van de Gansrijdersroute en de Grensparkroute. Een enorm Joods kerkhof bevond zich aan onze linkerzijde, jammer genoeg niet toegankelijk op het moment van onze passage. Even verder bereikten we opnieuw de asfaltweg die we vroeger op de dag hadden bewandeld en die ons naar de controlepost van "The Batters" had gebracht. Dit keer geen Pieten onderweg, zodat we noodgedwongen de Pepernoten dienden te ontberen. Even later bereikten we voor de tweede keer vandaag dit lokaal en hadden ondertussen 21,8 km afgelegd.

Het laatste stukje van het parcours zou ongeveer 3 km bedragen, nadien zou echter blijken dat het bijna het dubbele zou bedragen. We volgden opnieuw dezelfde weg als vroeger op de dag, tot aan de splitsing waar we dit keer naar links dienden te gaan. Meteen trokken we alweer door het Markiezaat Brabantse Wal, via een veldweg, in de richting van het bos dat even verder voor ons was gelegen. Toen we het bos hadden bereikt, volgden we een uitgestippelde wandelroute, aangeduid met het symbool van een klein gebouw, later zou blijken wat de betekenis daarvan was. Terzelfdertijd volgden we het traject van de GR 12, Amsterdam - Parijs. Even verder in het bos, kwamen we langsheen de "Geldberg". Hier bleek jonker Johannes Josephus Moretus, tijdens de Franse Revolutie zijn geld te hebben verstopt. Volgens de informatie ter plaatse, zouden velen later tevergeefs hebben gezocht naar deze aanwezige schat, zonder succes trouwens. We vervolgden onze weg langsheen het aangeduide pad en bereikten op die manier het Moretusbos. Via een lange smalle aarden weg, bereikten we uiteindelijk het originele gebouw, zoals aangegeven op de bordjes. Het bleek de Gloriëtte te zijn, een theehuis, opgericht door dezelfde jonker, ter afwerking van zijn Baroktuin. Dit theehuis gaf aan de andere kant van de dreef uit op het kasteel Ravenhof, dat niet ver daar vandaan was gelegen. We kwamen vervolgens langsheen dit prachtige kasteel om onze tocht te vervolgen doorheen het Moretusbos en het verder gelegen Sterrebos. Een lange brede weg, langsheen de vijver van het kasteel, bracht ons terug tot in de bebouwde kom van Putte. Via een klein stukje woonwijk, bereikten we na 27,65 km de eindstreep.

We kunnen met genoegen terugblikken op een erg geslaagde tocht doorheen het grensgebied van België en Nederland. Vooral de eerste kennismaking met dit prachtig natuurgebied zal ons lange tijd bijblijven. Bij onze aankomst in de vertrekzaal bleek dat 1018 wandelaars hadden deelgenomen aan de tocht van vandaag. Niets dan tevreden gezichten uiteraard bij de inrichtende club. Eigenlijk was dit wel verdiend, de wandeling was piekfijn georganiseerd en duidelijk aangegeven. Alleen, ja, de beschikking over dergelijk prachtig wandelgebied naast de deur heeft natuurlijk wel een beetje geholpen en waarschijnlijk ook de aanwezigheid van de Heilige Man, alhoewel we die net hadden gemist, bijgevolg dienden we genoegen te nemen met de aanblik van zijn lege stoel.

 Deze ochtend trokken we naar het Antwerpse Schilde, om daar deel te nemen aan de Gui Robbetocht. Deze wandeling ging van start in het Atheneum aldaar en werd ingericht door de WSV Olympic Deurne. We vonden gemakkelijk een parkeerplaats naast het gebouw en konden terecht voor de inschrijving in de Basisschool Vennebos. Er kon worden gekozen uit de volgende afstanden: 6, 13, 19, 24 of 30 km. Wij verkozen deel te nemen aan de 24 km, met een werkelijke afstand van 24,5 km. Op weg naar Schilde hadden we reeds wat regen moeten verwerken, bij de start van de wandeling ging het pas echt goed regenen. Dus meteen regenkledij aangetrokken en dat zou meer dan noodzakelijk blijken tijdens het eerste gedeelte van de tocht.

We verlieten de inschrijvingszaal en trokken op weg. We wandelden langsheen enkele statige villa's, gelegen in de nabijheid van de school en bevonden ons op een plaatselijke wandelroute, aangeduid met gele pijlen. Er werden enkele woonstraten bewandeld, waarna we uitkwamen ter hoogte van de kerk van Schilde. Even voorbij de kerk ging het naar rechts, via de hoofdweg, richting Oelegem. Wat verderop verlieten we deze drukke weg en volgden het Renier Sniederspad, dat ons vooreerst langsheen enkele weilanden liet gaan om vervolgens ons te loodsen in de richting van het nabijgelegen bos. Hier troffen we vooreerst de aanduidingen van twee wandelpaden, met name het  Tuimelaarspad en het Pierenpad. Deze beide paden volgend, trokken we door enkele prachtige dreven, waar we alweer versteld stonden van de prachtige kleuren, ons gegeven door de bomen en hun bladeren. Ondertussen begon het stevig door te regenen en dat was natuurlijk minder aangenaam. Een eindje het bos gevolgd, via een breed kiezelpad, bereikten we ondertussen het grondgebied van Oelegem (Ranst). Hier sloegen we een rechts gelegen smalle bosdreef in en volgden het traject van het Jozef Simonspad, waarlangs terzelfdertijd een GR-route verliep. Hier, op dit smalle pad, werden we geconfronteerd met de aanwezigheid van tal van mountainbikers, ook bezig met het afleggen van hun parcours, zij het in tegenovergestelde richting dan de wandelaars. Gezien de engte van dit pad, diende men voortdurend voor elkaar uit de weg te gaan. Op het einde van deze lange dreef, kwamen we terecht op een asfaltwegje, dat even verder opnieuw werd gevolgd door een links gelegen aardeweg. Via deze aardeweg, bereikten we de vijver van de plaatselijke hengelclub. Achter de vijver volgden we een wegel en die bracht ons terug in de bebouwde kom, dit keer van de gemeente Oelegem. Bij het verlaten van het aarden pad, kwamen we terecht op de Rasschaertroute (57 km), welke we volgden tot in de nabijheid van de kerk van het dorp. Enkele kerkwegels deden ons uitkomen aan de Gemeentelijke Basisschool van Oelegem, waar we een eerste keer controle hadden. Alvast de tijd om wat te drogen en even te genieten van een warme chocomelk. Meteen lagen de eerste 7 km achter de rug.

Na de controle dienden we bij het verlaten van de school, een eerste maal naar rechts te gaan. Blijkbaar zouden we hier later op de dag nog een tweede keer langskomen. We volgden het trottoir verder om uit te komen ter hoogte van de kerk van Oelegem. Hier bevonden we ons opnieuw op het Jozef Simonspad en de Rasschaertroute. Aan de overzijde van de straat konden we reeds de wieken zien van de aldaar geplaatste molen. We dwarsten dan ook het kruispunt, om de dreef in te gaan die langs de molen verliep. Aan het begin ervan, zagen we de indicaties van twee verschillende 4-kerkenpaden, een van 25,4 km en een van 16,6 km. We wandelden langsheen de molen en kregen aan de overzijde zicht op een karikatuur van Roger De Vlaeminck, gemaakt door Nesten en opgehangen aan een aldaar gevestigde herberg. Voorbij deze bezienswaardigheden, gingen we verder om uit te komen ter hoogte van het Albertkanaal. Hier bevindt zich de Waterwegenroute (40 km). Aan het kanaal ging het vervolgens linksaf, om vanaf dan het jaagpad te volgen langsheen deze waterloop. Voor de fietsers kunnen we er nog aan toevoegen dat we hier de Kempenroute LF 51 aantroffen. Na een tijdje wandelen langsheen het kanaal, ging het vervolgens wat verder linksaf en verlieten we deze waterloop, om verder te trekken langsheen het traject van de autosnelweg. Gekomen ter hoogte van de op- en afritten van deze E43, ontdekten we een splitsing op het parcours. Hier scheidden zich de afstanden 24 en 30 van de 19 km. Bijgevolg ging het voor ons naar de overzijde van de weg, recht het aldaar gelegen bos in. Zoals later zou blijken bevonden we ons nu in de Halse bossen. Gedurende lange tijd, kregen we nu een opeenvolging van smalle boswegels, brede bospaden en nog bredere dreven. Af en toe dienden we even van het pad af te wijken en tussen de bomen door te lopen, omwille van de modderige staat van het parcours. Brede bandensporen hadden hier en daar toch wel een en ander aangericht en dat maakte het soms noodzakelijk wat zig zag te stappen. Uiteindelijk, na dit toch wel prachtige bosgebied te hebben verkend, eindigde het pad ter hoogte van een asfaltweg, waar we even verder de aanduidingen zagen staan van de taverne "De Stroopop". Dat was meteen onze volgende halte, aangezien we ook daar een controle dienden te ondergaan. Op de weg erheen volgden we nog even de Rasschaertroute. Ter hoogte van deze taverne staat trouwens een informatiebord aangaande de bossen van Halle (Zoersel). We konden opgelucht ademhalen vermits het ondertussen was opgehouden met regenen en daardoor konden we even genieten van een kopje koffie op het terras van deze horecazaak. Het moet er enig zijn, daar op een zomerse dag te genieten van het uitzicht op de nabijgelegen bossen en ondertussen te genieten van het aanbod aan dranken en spijzen. Alle lof trouwens voor het vriendelijke onthaal op deze rustpost door de uitbaters. Meteen zaten de volgende 6 km erop.

Het derde gedeelte van de wandeling bedroeg iets minder in afstand, met name 5,5 km. We verlieten het terrein van de Stroopop via de achterzijde en gingen zo meteen opnieuw het bos in. Aan de rand van dit bosgebied zagen we opnieuw de aanduidingen van het Tuimelaarspad en wat verderop van het Jozef Simonspad. Afwisselend kregen we nu over kortere afstanden enkele stukjes asfaltweg of aardweg, die de overgang vormden tussen de verschillende bosgebieden die we doorwandelden. Ook nu weer kregen we prachtige en vooral rustige wandelzones voor de voeten geschoven en het wandelen werd nog aangenamer, vermits ondertussen de zon af en toe te voorschijn kwam. Tal van paardenpensions en traningsfaciliteiten konden we onderweg aanschouwen en natuurlijk de mooie grazende paarden in de weiden. Uiteindelijk kwamen we geruime tijd later opnieuw aan ter hoogte van de vijver, die we eerder op de dag hadden gezien en vanaf dit punt, dienden we opnieuw dezelfde weg af te leggen in de richting van de Gemeentelijke Basisschool van Oelegem. Daar vond de derde controle van de dag plaats. Ook nu namen we even de tijd om een korte rustpauze in te lassen en werden er begroet door een tweetal clubgenoten die ook aan de wandeling deelnamen.

Het laatste stuk van de wandeltocht van vandaag, zou ons terug in de richting van de startplaats leiden. Na het verlaten van de controlepost, ging het deze keer naar links. Via enkele woonstraten, kwamen we aan een wat verder gelegen pad, dat verliep in de richting van het Albertkanaal. Na nog een stukje van het 4-kerkenpad te hebben gevolgd, bereikten we opnieuw het jaagpad langsheen deze waterloop. Ditmaal volgden we het jaagpad naar rechts, tot aan een wat verder gelegen kruispunt. Hier ging het rechtsaf, weg van het kanaal, om door middel van het Jozef Simonspad, opnieuw doorheen de plaatselijke verkaveling te wandelen. Ook hier kregen we opnieuw zicht op enkele riante villa's en nieuw aangebouwde woningen. Via enkele kleine doorsteekpaden, bereikten we alweer een lange dreef, die ons nogmaals liet genieten van de open en vrije natuur. Op het einde van dit pad zagen we de aanduidingen van de Kastelenroute (41 km), welk traject we slechts over korte afstand volgden. Even verder echter ging het een rechts gelegen dreef is en die ging rechtdoor naar het natuurreservaat De Pont. Heel even nog konden we voor het laatst genieten van een prachtig stuk bosgebied en een aldaar stromende waterloop. Aan de andere zijde van dit domein wachtten ons de statige villa's van Schilde en via deze kijkstraten, bereikten we uiteindelijk opnieuw de Basisschool Vennebos. Blij dat we de eindstreep hadden bereikt.

In de startzaal konden we ons nu gelukkig ontdoen van de regenpakken en even rustig nakaarten over deze prachtige wandeling, tijdens het degusteren van de rijstpap, verzorgd door de organisatie. Vandaag hebben we, ondanks het mindere weer bij de start, kunnen genieten van een verzorgde, afwisselende en bijzonder mooie wandeling. Zoals het Marching-boek reeds had aangekondigd, een "parel in de Voorkempen" en een bosrijk parcours, wel we zouden kunnen zeggen dat dit was beschreven op een eerder bescheiden manier. Een wandeling als vandaag is reclame voor de wandelsport, zoveel is zeker en dat zullen de 1071 deelnemers van vandaag zeker beamen.