Hanske De Krijger uit Oudenaarde, stond vandaag in voor de organisatie van de Prosper De Maeght wandeling in het Oostvlaamse Eine (Oudenaarde). De plaats van afspraak was gelegen in het Medisch Pedagogisch Instituut 't Craeneveld. Deze ochtend vroeg, konden wij ons voertuig kwijt op een parkeerplaats, op wandelafstand van de startplaats. We konden er nadien in het MPI terecht in twee verschillende startzalen. Er was reeds veel volk aanwezig bij onze aankomst aldaar, doch we vonden gemakkelijk een zitplaatsje om onze koffiekoeken naar binnen te werken. Er kon vandaag worden gekozen uit de volgende te wandelen afstanden: 7, 12, 20 of 25 km. Wij opteerden voor de laatste afstand met een werkelijke lengte van 25,8 km. Onderweg zouden we drie controleposten aantreffen. Het eerste gedeelte van de wandeling bedroeg volgens de inrichters 5,1 km.

Toen we van start gingen, hadden we min of meer hetzelfde mistige weer als gisteren. Bij een temperatuur van om en bij de 4°C, hielden we het toch droog bij aanvang van de wandeling. We wandelden vooreerst omheen het domein van het MPI, om nadien langs het plaatselijke koopcentrum te stappen. Enkele grote handelszaken passeerden de revue. Het ging vervolgens via enkele woonstraten van Eine in de richting van de aldaar gelegen Ohiobrug over de Schelde. Enkele stoere bizons houden aldaar de wacht aan weerszijden van de brug, als aandenken aan de gevechten tijdens WO1, waarbij een Amerikaanse divisie zich had onderscheiden. Aan de overkant van de Schelde waren we ondertussen aanbeland op het grondgebied van Nederename (Oudenaarde). Juist over de brug ging het vervolgens linksaf. We vonden hier op ons wandelparcours de LF 30 Schelde Deltaroute en de Scheldevalleiroute, twee fietsomlopen in de omgeving. De wandeling leidde ons vervolgens langs een boomkwekerij, waar we links en rechts van de weg, de planten konden bekijken. Even verder bereikten we de Katholieke Basisschool, alwaar we een eerste maal onze benen wat konden strekken en de gelegenheid te baat nemen om de chocomelk te proeven. Ook hier voldoende plaats in twee verschillende lokalen van het schoolgebouw.

Na deze eerste korte onderbreking, gingen we op weg voor een langer stukje wandeling, dat ons zou brengen tot de afstand van 12,7 km. Meteen na de controle kregen we een eerste splitsing, waarbij de wandelaars van de 7 km, zich naar rechts begaven, in de richting van de aankomst. De andere medewandelaars, vervolgden hun weg rechtdoor. Enkele straten verderop, zagen we een tweede splitsing, waarbij de wandelaars van de 12 km naar rechts afsloegen, terwijl de anderen zich naar links begaven. Hier wandelden we vervolgens doorheen een stukje verkaveling, om wat verder uit te komen in open veld. Hier troffen we een informatiebord aan inzake het Bos 't Ename, met tevens de verwijzing naar twee wandelroutes, de Aardgasroute (6,2 km) en het Mariette Tielemanspad (5,2 km). We verlieten meteen de openbare weg en trokken een veldweg in, in de richting van het verderop gelegen bos. Het pad ging even verder naar links en leidde ons vervolgens via een hekje een natuurgebied in. Het pad steeg lichtjes en verliep vervolgens langsheen de bosrand, om later ons naar links het bos te laten ingaan. Meteen kregen we een klim te verwerken op een modderig en glibberig pad. Tussen de bomen door konden we zowaar een paard bemerken. Boven gekomen ging het via een hekje naar rechts, om dan via een plankenvloer af te dalen naar een lager gelegen weide. Hier kwamen we vervolgens terug op de openbare weg. We doorliepen opnieuw enkele woonstraten, waarna het traject ons opnieuw een veldweg deed opdraaien, welke vervolgens zig-zaggend steeg naar het hogerop gelegen Wallebos, aldaar de Koolput genoemd. Ook hier troffen we onderweg daarheen draaihekjes aan op het wandelpad. In het Wallebos gekomen, ging het linksaf om via een karreslag een verder gelegen kasseiweg te bereiken. Blijkbaar bevonden we ons hier op de Katteberg en een blik naar rechts deed ons inzien dat een stevige klim ons stond te wachten. Via de brede kasseiweg ging het bergop, waarbij we halverwege het grondgebied van Mater bereikten. Nog een eindje klimmen en we bereikten boven in een ruime bocht een rechts gelegen onverharde weg. Hier volgden we deze veldweg tussen de akkers door om aan de andere zijde een asfaltwegje te bereiken, dat even later veranderde in een dalende kasseiweg. Hier troffen we meteen tal van aanduidingen van plaatselijke wandel- fiets- en menroutes aan, met name de Ronde Van Vlaanderenroute (80 km), de Maarkebeekvallei Menroute en de Bierbrouwer Wandelroute. Naarmate we de kasseien volgden, bereikten we de grens van Volkegem. Meteen openbaarde zich voor ons een kanjer van een afdaling van maar liefst 19%, de Wolvenberg. Een lange afdaling, bracht ons uiteindelijk waar we even verderop de bordjes zagen van de controlepost in de vzw Berge. Hier konden we opnieuw even de inwendige mens aansterken en even informeren naar het verdere verloop van het parcours. Hier zouden we na onze rust een kleine lus dienen te wandelen van 4,9 km, om vervolgens opnieuw dezelfde controlepost te bereiken.

Na de soep, ging het vervolgens een eerste maal naar rechts, om wat verderop een tegelpad te bereiken dat opnieuw de hoogte inging. We bevonden ons nu op het Volkegempad, dat slingerend de loop van een beekje volgde, tot we hogerop opnieuw de openbare weg bereikten. Boven gekomen konden we een prachtige kapel aanschouwen, waarna we onze weg verder vervolgden. Enkele oude bekenden zagen we terug, met name de Ronde Van Vlaanderenroute en de Bierbrouwer Wandelroute. We stegen vervolgens lichtjes tot aan het verder gelegen Steenbergbos, een plaatselijk geboortebos. Hier trokken we opnieuw via enkele onverharde veldwegen de natuur in. Langsheen dit aangeplant bos, trokken we naar de verder gelegen akkers. Hier konden we opnieuw de hoogteverschillen in de omgeving waarnemen en ondanks het mistige weer, konden we toch enkele mooie vergezichten aanschouwen. Een lange brede karreslag, bracht ons dwars doorheen de velden. Af en toe kreeg het traject een modderig karakter en voelden we het kleven van de grond van de Vlaamse Ardennen. Wat later ging het zachtjes dalend via enkele weiden terug in de richting van het centrum van Volkegem, om even later opnieuw de vzw te bereiken voor een tweede halte aldaar. Ondertussen waren we 17,6 km ver.

Na onze laatste controle gingen we op weg voor het laatste gedeelte van de wandeling van vandaag. Het eerste gedeelte verliep doorheen plaatselijke woonwijken, waarbij enkele kerkwegels werden aangedaan die zich tussen de woningen bevonden. Niet meteen een interessant gebied om te bewandelen, maar soms kan het niet anders om het parcours ergen heen te leiden. Gelukkig kwam aan dit huisjeskijken een einde, toen we het centrum van Ename bereikten. Hier konden we enkele kunstwerken bekijken, die zich bevonden op de plaatselijke begraafplaats en op het terrein van het ernaast gelegen Provinciaal Museum 't Ename. Om de hoek bereikten we nadien de archeologische site, waar we de opgravingen konden aanschouwen en ons enigszins een beeld vormen van hoe het vroeger moet geweest zijn. Een aldaar gesitueerde abdij en dit omringd door ambachtswoningen, het moet inderdaad een prachtige site zijn geweest. Met een beetje verbeelding kon je de gebouwen opnieuw tot stand zien komen. Achter de site bereikten we vervolgens de Schelde. We wandelden een eindje over het jaagpad langsheen deze bekende waterloop en konden rechts tal van vijvers waarnemen, de ene al wat groter dan de andere. Voor korte tijd verlieten we even het jaagpad om doorheen een zanderig terrein te stappen, waar we ons even in de duinen waanden. Terug op het jaagpad aangekomen, troffen we opnieuw de LF 30 Schelde Deltaroute aan en even verder de Scheldevalleiroute. Naarmate we de loop van de Schelde verder volgden, zagen we in de verte opnieuw de Ohiobrug verschijnen. Even voor de brug wandelden we nog omheen een gedeelte van de laatste vijver op onze weg, om even later voor de tweede keer de Ohiobrug te overschrijden. Aan de andere kant waren we opnieuw aanbeland op het grondgebied van Eine. Alvorens we de startplaats bereikten, ging het nog even langsheen het beeld van Prosper De Maeght, de man met de deur op zijn kruiwagen, naar wie de wandeling van vandaag werd vernoemd. De goede raad van de vrouw des huizes opvolgend, dat hij de deur in de gaten diende te houden, had hij de deur meegenomen toen hij met vrienden op vermaakuitstap ging. Hij had dus woord gehouden. Voor wie verder het verhaal wil nalezen, Google biedt uiteraard de oplossing. Naarmate het einde van de wandeling naderde, begon het stilaan donkerder te worden. We bereikten gelukkig droog de aankomst, maar dat kan niet worden gezegd van diegenen die na ons nog arriveerden. Toen we moe maar voldaan huiswaarts keerden, noteerden we voor de wandeling van vandaag 1899 deelnemers.

Toen wij zowat drieduizend kilometer geleden, voor het eerst kennis maakten met de wandelsport, was de Adriaan Brouwertocht op 12 juli 2008 onze eerste wandeling. vandaag was het een blij weerzien met Hanske De Krijger. Voilà, onze bijdrage voor vandaag is klaar, nu vlug een hapje eten en onder de douche. We zullen voorwaar zoete dromen hebben de komende nacht. 

Na een weekje niet te hebben gewandeld, omwille van wachtdienst, stond vandaag de 23ste Sprokkeltocht op ons programma. Deze wandeling ging van start in Herzele en werd ingericht door de WSV Land Van Rode. Plaats van afspraak was de Kersentuin, de Gemeentelijke Basisschool van Herzele. We vonden gemakkelijk een parkeerplaats in de nabijheid van de school en konden aldaar terecht in twee verschillende startzalen. Geen probleem dus om rustig een hapje te eten en een koffie te drinken, alvorens van start te gaan. Er kon worden gekozen uit de volgende afstanden: 6, 10, 14, 18 of 21 km. Wij kozen voor de langste afstand met een werkelijke lengte van 21,4 km. Op het traject zouden we een tweetal controleposten aantreffen, waarvan de eerste was gesitueerd op de startplaats zelf, aangezien we twee lussen zouden voorgeschoteld krijgen. Een eerste lus van 6,9 km en een tweede lus van 14,5 km.

Bij het verlaten van de startplaats, dienden wij linksaf te gaan, teneinde de eerste lus te bewandelen. Dit traject was voorzien voor de wandelaars van de 6, 10, 18 of 21 km. We doorliepen enkele woonstraten, waarbij we kort na de start reeds dadelijk de Burchtroute volgden. Enkele honderden meters verder, kreeg deze wandelroute het gezelschap van de Paterroute, een fietsomloop van 48 km. Zo volgden we meteen, na het verlaten van de woonzone, enkele rustige landelijke betonbaantjes, gelegen tussen akkers en weiland. Het weer zat niet echt mee, aangezien het zicht enigszins werd beperkt omwille van de laaghangende mist. De lucht voelde vochtig en koud aan en sommige stukken weg waren bedekt met een dun laagje ijs van de voorbije nacht. Nochtans deed de zon haar best om doorheen het mistgordijn heen te breken, doch dat lukte nog niet direct. Af en toe werden de landelijke baantjes onderbroken door een stukje onverharde weg, waar bij momenten wat modderige stukken parcours dienden te worden bewandeld. Een tijdje later kwamen we voorbij de agglomeratieborden van Hillegem, om wat verder scherp naar links af te draaien en dit gehucht opnieuw te verlaten. In de verte zagen we af en toe doorheen de mist een molen verschijnen, doch we wandelden echter in een andere richting verder. Een volgende splitsing, liet ons afscheid nemen van de medewandelaars aan de 6 en 18 km, welke links hun weg vervolgden. Diegenen die hadden geopteerd voor de 10 of 21 km, vervolgden hun weg naar rechts en kwamen daar terecht op de Livinus Ruiter- en Menroute. Een modderige passage doorheen een karreslag, bracht ons wat verder terug op smalle betonwegjes en zo zagen we even later opnieuw de bordjes van de Paterroute en de Burchtroute. Ondertussen waren we op de terugweg naar de controle en dat konden we aanvoelen aan de stand van de zon, welke zich af en toe sporadisch even liet zien doorheen de mistflarden. Langsheen deze rustige omgeving, waar de druppels van de bomen vielen en waar paden onder water stonden, vorderden we stilaan in de richting van de startplaats. Alvorens deze te bereiken, dienden we nog even een tegelpad te bewandelen en een kleine klim te verwerken, langsheen enkele huizen in aanbouw. Korte tijd later kwamen we aan op de controleplaats, waar de geur van pannekoeken de zaal ondertussen vulde. Tijd voor een sanitaire stop en een kleine hap. We waren ondertussen 6,9 km ver volgens de inrichters, onze stappenteller wees 6,82 aan, dus goed uitgepijld zouden we kunnen besluiten.

Onze tweede lus van de dag liet ons vanaf de startplaats naar rechts gaan, dit keer in het gezelschap van de wandelaars aan de 10, 14 en 18 km. We volgden opnieuw een kerkwegel en die liet ons uitkomen in een naburig parkje. Daar volgden we meteen het Mory pad (een wandelroute van 2 km). Eenmaal het parkje achter de rug, volgden we opnieuw rustige landelijke wegen, waar de Burchtroute en de Livinus Ruiter- en Menroute ons gezelschap zouden houden. Even verder volgde een andere kerkwegel en die bracht ons langsheen een kapel, gebouwd in 1872. Een splitsing op onze weg, leidde de wandelaars aan de 10 km naar links verder. Wij vervolgden onze weg, langsheen enkele onverharde wegen, langsheen de Vissersclub De Rietvoorn. Rechts van ons zagen we in de verte opnieuw een windmolen opduiken, doch ook ditmaal ging onze wandeling een andere richting uit. Ondertussen was de zon echt doorgebroken en die eerste voorjaarszonnestralen voelden echt zalig aan, vooral na al die lange koude en donkere weken. Meteen werd het parcours ook licht golvend en zagen we de eerste vergezichten verschijnen. Een mooi wandelgebied waarschijnlijk tijdens de zomermaanden, doch ook nu konden we genieten van deze unieke beelden. Her en der werd sprokkelhout bij elkaar gehakt en gezaagd en dat was bij momenten hoorbaar vanuit de verte. Via enkele licht golvende betonwegjes, kwamen we terecht op een gedeelte van de Denderroute Zuid (een autotraject), om verderop opnieuw de Burcht- en Paterroute aan te treffen. Lanzaam maar zeker bereikten we het grondgebied van St Lievens Esse, een deelgemeente van Herzele. We konden de kerk reeds in de verte bemerken, doch vooreerst ging het nog in een wijde bocht omheen de dorpskern. We trokken alweer langs een onverharde weg en volgden daarbij de Sint Lievens Wandelroute. Af en toe een klimmetje onderweg, deed ons uiteindelijk draaien in de richting van de dorpskerk. Hierbij kwamen we vooreerst langsheen de beeldentuin van de Bieselenberg. Jammer genoeg werd het grootste gedeelte van deze tuin aan ons zicht onttrokken door de aanwezigheid van een haag. Toch konden we doorheen de takken enkele beelden waarnemen. Vervolgens ging het in dalende lijn doorheen een modderige veldweg, om nadien via een kerkwegel uit te komen ter hoogte van de dorpskerk. Een bordje dat wees op de aanwezigheid van enkele oorlogsgraven, deed ons een ommetje maken via de begraafplaats. In een afgelegen hoekje vonden we twee grafzerken van Britse oorlogsslachtoffers, die het leven hadden gelaten op zeer jeugdige leeftijd. Een was gevallen in mei 1940, de andere in september 1944. Via het dorpsplein, langsheen de kiosk, ging het naar de verderop gelegen Sint Lievenskring, waar we de tweede controle van de dag zouden vinden. We waren ondertussen 15,4 km ver en waren toe aan een hapje en een drankje.

Na deze tweede onderbreking, restte ons nog slechts 6 km tot aan de aankomst. We volgden onmiddellijk een kerkwegel, die ons de bebouwde kom liet omzeilen, waarbij we langsheen de Sint Livinuskapel langskwamen. We volgden daarbij uiteraard de Sint Lievens Wandelroute en bemerkten ook enkele aanduidingen van een GR-pad langsheen de weg. Enkele landelijke wegen, deden ons het bestaan van de Amalrikroute kennen, waarbij we langsheen enkele statige restaurants en dancings kwamen. Blijkbaar kende de horeca hier nog een bloei, gelet op de grootte van de aldaar gelegen parkings. Even verderop bevonden we ons op een gedeelte van de Mory Omloop (8,7 km) en dit maakte het mogelijk dat we wandelden over de oude trambedding aldaar. Even voordien waren we langsheen een taverne gekomen, met de naam de Oude Tramstatie, wat ons toen reeds deed vermoeden dat dergelijk pad ergens in de buurt zou zijn aan te treffen. We verlieten even verder de oude bedding, om nog een stukje natuur te ervaren, met name enkele veldwegen, die vaak eerder leken op een ondergelopen kelder. Hier was het even kiezen wat het beste traject was, doch al bij al viel het nogal mee. Na een klein ommetje doorheen enkele velden, kwamen we opnieuw terecht op de geasfalteerde oude trambedding en volgden deze tot we opnieuw Herzele bereikten. Logischerwijze bereikten we opnieuw het buurtpark, aangezien de Mory-trajecten hier van start gingen. In de verte konden we een glimp opvangen van de Burcht, doch het parcours deed ons rechtdoor gaan, dus weg van die bezienswaardigheid. Nog een kerkwegel verder en we bereikten opnieuw de startplaats, waar we 's ochtends waren van start gegaan.

Ondanks het minder aangename weer, konden we toch tevreden terugblikken op een geslaagde tocht. Een rustige wandeling, overwegend langsheen verkeersarme verharde en onverharde wegen. Ook al lag het parcours er vaak modderig bij, toch viel het achteraf nog mee, gelet op de weersomstandigheden van de voorbije weken. Wat ons deugd heeft gedaan vandaag, het eerste beetje zon in dit prille voorjaar. Onderweg konden we ook enkele clubgenoten van de Kwartels bemerken en op de eerste stopplaats hadden we zelfs een praatje met René en echtgenote, trouwens trouwe lezers van ons wandelblog. Toen wij terug huiswaarts keerden, konden wij echter in de startzaal geen lijst aantreffen met vermelding van het aantal deelnemers aan de wandeling. We moeten het antwoord op deze vraag dus schuldig blijven.