WALKING BEARS ...

Deze morgen omstreeks 5.30 uur gewekt en de bus genomen omstreeks 6.50 uur, richting Houffalize. Daar namen we vandaag deel aan de tweede etappe van de mini Mesa 2009. Een tocht van 12,5 km met een hoogteverschil van 290 m. We vertrokken dan ook, vergezeld van een stralende zon vanop de Place Janvier 45, dit is de plek waar de toeristische dienst is gevestigd. Hier vertrekken ook tal van wandelingen voor de bezoekers aan Houffalize.

We verlieten het plein en draaiden linksaf om de Ourthe over te steken. Hier volgden we al dadelijk het traject van de GR 57. De weg ging, net als gisteren, meteen steil de hoogte in. Niet verwonderlijk, vermits het dorp in een dal is gelegen. De top bereikt, sloegen we terug linksaf in de richting van de plek genaamd Fin de Ville. De weg veranderde in een grindpad en we vervolgden onze weg tussen de weilanden. Wat verderop verlieten we het traject van de GR 57 en sloegen rechts een veldweg in, vooreerst dalend, nadien terug in stijgende lijn. Tussen wat opgeschoten struiken door bereikten we een kleine asfaltweg. We volgden die naar links en gingen onder de autosnelweg A 26 door. We bevonden ons opnieuw op het traject van de GR 57.

Het parcours verliep vanaf nu verder in de richting van de plek genaamd La Longue Virée. In het begin liepen we langs de rand van een bosgebied. Wat later trokken we een klein stukje door het bos zelf. Het pad verliep afwisselend dalend en stijgend. Bij het verlaten van het bos kwamen we opnieuw terecht op een asfaltweg, die eerst sterk stijgend en nadien dalend vervolgde. Wat hogerop zagen we reeds veel wandelaars stijgen in de richting van een verder gelegen bos, doch juist ervoor splitsten zich de grote en kleine afstand. Hier verlieten we de asfaltweg en sloegen een links gelegen pad in dat sterk begon te dalen. De GR 57 vervolgde zijn weg naar het hoger gelegen bos. Wij bevonden ons op een holle weg, die enorm sterk begon te dalen. Het pad bestond deels uit keien en deels uit rotsen. Een beetje voorzichtigheid was hier wel op zijn plaats.

Uiteindelijk arriveerden we beneden op een asfaltweg, waarnaast de Ourthe verder kabbelde. Hier bemerkten we dat we een deel hadden gevolgd van de Promenade du Pont du Suhet. Hier namen we de tijd om een broodje te eten in het gezelschap van een nederlandse wandelaarster. Later zouden we haar beter leren kennen als Leni. Na deze korte pauze, vervolgden we naar rechts de weg welke naast de Ourthe was gelegen. Even verderop sloegen we een links gelegen pad in, waar we vervolgens via een brugje de Ourthe opnieuw overstaken. We trokken het bos in via een steil pad. Wat verder was het pad te steil om te bewandelen en waren touwen aangebracht om zichzelf naar boven te trekken. Hier ontstond een kleine file en was het even aanschuiven. De rotsen waren erg glibberig en nat en daardoor werd het tempo even gebroken. Na deze klimpartij volgde wat verder nog een tweede steil bospad, dat deze keer diende te worden beklommen zonder hulpmiddelen.

Uiteindelijk bereikten we een open plek in het bos, waar we werden voorzien van gesneden sinaasappelen. Ook namen we de tijd voor een drankje en werden de waterflessen aangevuld. Na de bevoorrading, sloegen we linksaf, terug het bos in. Hier verliep vervolgens het parcours van de wandeling terug samen met dat van de GR 57. Na de voorbije beklimmingen volgde nu een lange afdaling door het bos. Hier bemerkten we het punt Pont du Suhet (320 m). Het voorbije deel van de wandeling had deel uitgemaakt van de Promenade de Nabiselle. We volgden vanaf nu de Promenade de Suhet, alweer de hoogte in. Het traject van de GR 57 volgend, gingen we opnieuw onder de autosnelweg A26 door en volgden een breed wandelpad tot aan het punt A Suhet (335 m). Wat verderop volgden we een tijdje een kleine betonweg, om nadien terug naar rechts af te slaan en een stijgend pad te volgen, doorheen het bos. Het bos gaf vervolgens uit op de grote weg, welke we een klein stukje volgden naar links, om enkele honderden meters verder, rechts het bos opnieuw in te gaan.

We bemerkten vervolgens de rand van het bos en zagen de eerste huizen van Houffalize. Hier kregen de wandelaars een Arctic waterijs, die met veel zin werd gesmaakt. De weg ging nu steil naar beneden, we bevonden ons immers op de gekende Rue St Roch. We volgden dit smalle baantje naar beneden, tot aan de Place waar zich de Duitse Panther tank bevindt. Deze tank maakte destijds deel uit van de 116de Duitse Panzerdivision, gekend uit de slag om de Ardennen. Aan het tankmonument sloegen we linksaf, om hier het traject van de GR 15 te volgen tot aan de Place Janvier 45. Hier konden we terecht voor de eindcontrole en na een verfrissend drankje, konden we op zoek naar de bus en terug naar het kamp van Bastogne. De Mesa 2009 was reeds halfweg en nog steeds de zon van de partij.