WALKING BEARS ...

Vandaag was het een ideale dag om een frisse neus te halen in de gezonde vrieslucht. We trokken deze ochtend dan ook vol goede moed en bij een temperatuur van -3,5 °C naar Blankenberge aan de Belgische kust. Aldaar werd door de vzw Internationale Tweedaagse Blankenberge, de 22^ste Stormtocht ingericht. De startplaats was gelegen in zaal Forum, in de bekendste winkelstraat van Blankenberge, de Kerkstraat. We parkeerden ons voertuig op de parking aan het station en hadden nadien een kleine wandeling, als opwarming wel te verstaan, naar de startzaal. Even later konden we daar terecht voor de inschrijving en nadien voor een hapje en een warm drankje. Het parcours dat vandaag kon worden gekozen, bestond uit een wandelafstand van 7, 12 of 18 km. We kozen voor de laatste afstand, met een werkelijke lengte van 20,22 km. Onderweg hadden we de keuze uit vijf controleposten, hetgeen bij deze koude temperaturen meer dan welkom zou zijn. Na nog een sanitaire stop, trokken we alvast op weg voor het eerste gedeelte van deze Stormtocht.

 

Het eerste gedeelte leidde ons de winkelstraat uit, om vervolgens via enkele binnenstraten en langsheen enkele kunstwerken ons te laten kennismaken met enkele als monumenten geklasseerde belle-epoque woningen. Op die manier bereikten we het golfterrein van Blankenberge, dat vervolgens aansluiting gaf met de zeedijk. Zo vroeg op de ochtend was er heel weinig beweging in de stad en dat gaf een wel heel speciaal gevoel. Eenmaal de zeedijk bereikt, ging het linksaf, richting vuurtoren. Ondertussen konden we genieten van de aanblik van een deels ondergesneeuwd strand, wat je nu ook niet elke dag kan zien. Voorbij de vuurtoren, bewandelden we vervolgens het Oosterstaketsel, waar we op het einde een eerste controle hadden in de gelijknamige brasserie. Hier konden we na 1,83 km een eerste maal beroep doen op een warme chocomelk om terug op temperatuur te komen.

 

Na deze eerste halte, ging het terug via het Oosterstaketsel in de richting van de nabijgelegen jachthaven. Ook hier nog weinig bootverkeer, gelet op de koude weersomstandigheden. We wandelden vervolgens omheen de gehele jachthaven, hierbij de A. Wittewrongel wandeling volgend. Halverwege deze tocht langsheen de jachthaven, splitsten zich de deelnemers aan de 6 km af naar links. Wij vervolgden onze weg, opnieuw langsheen enkele kunstwerken en ondertussen kijkend naar de talrijke jachten welke lagen aangemeerd. Aan de andere kant van de jachthaven, splitsten zich ook de wandelaars aan de 12 km af naar links. De langste afstand hield aldaar rechtdoor aan en op die manier betraden we het strand. Een restant van een voormalige bunker scheen ons te verwelkomen op het bevroren zand. Af en toe leek het alsof we op een betonweg wandelden. We hielden op het strand links aan en trokken op die manier naar het verder gelegen Wenduine. Ook ditmaal, tijdens de lange wandeling langsheen de branding, kregen we een merkwaardig zicht op ondergesneeuwde duinen, waarbij het duinengras ditmaal schitterende in het zonlicht. Ontelbare hengelaars stonden aan de branding hun favoriete hobby te beleven. Eenmaal het strand van Wenduine bereikt, wandelden we vervolgens een kort stukje over de zeedijk. Even later ging het haaks linksaf en kregen we een stel trappen te verwerken, om op die manier te klimmen tot aan de kiosk welke zich bevindt op het topje van de duinen. Hier kregen we een schitterend uitzicht over de omliggende omgeving en over het strand in zijn geheel. We daalden vervolgens af via een geasfalteerd wegje, hierbij het Duinbossen wandelpad volgend. Zo ging het stilaan in de richting van de volgende controlepost, welke we bereikten na 5,85 km te hebben gewandeld. Onze tweede rustpauze van de dag vond plaats in Chalet Westhinder, gelegen langsheen het strand. Hier ontmoetten we een clubgenoot, Guy, net terug van Santiago de Compostela. In het chalet namen we even de tijd voor een hapje en een warm drankje. Dat het buiten koud was, dat hadden we ondertussen al voldoende ervaren.

 

Het volgende gedeelte van de wandeling bedroeg slechts 2,09 km en stuurde ons vooreerst in de richting van de Kustbaan en de kusttram. Beide hindernissen werden veilig gedwarst, waarna we aan de overzijde van de weg verdwenen in het Duinbos van Wenduine. Hier konden we met gemak een smal asfaltpaadje volgen tussen af en toe besneeuwde, maar helaas reeds omgevallen bomen. Altijd mooi om naar te kijken. Het pad kronkelde zich tussen de bomen en af en toe was het even opletten, vooral wanneer stroken aan de beurt kwamen welke geen zonlicht verkregen. Op het ijs was het dan even voorzichtig stappen om erger te voorkomen. Eenmaal het Duinbos achter de rug, bereikten we de drukke kustbaan, alwaar we vooreerst een stukje het traject volgden van de Kust Fietsroute Lf 1b en vervolgens van de Permekeroute. Korte tijd later, bereikten we de molen van Wenduine, altijd goed voor een paar mooie foto’s onderweg. Voorbij de molen ging het rechtsaf, via een klein buurtparkje, waar we enkele geiten zagen zoeken naar voedsel. Via enkele woonstraten, bereikten we wat later een binnenplein, waar we in het café De Beurs, nog even toe waren aan een kopje warme koffie.

 

Na dit zoveelste intermezzo, dienden we stilaan te gaan denken aan de terugweg. Het wandelgedeelte dat we nu zouden aanvangen bedroeg 6,15 km en zou ons terug leiden naar Blankenberge. Het ging vervolgens terug in de richting van de kustbaan en kusttram, waar we meteen een schelpenpad kregen aangeboden, dat evenwijdig verliep aan deze beide verkeersaders. We wandelden hier enigszins hoger dan de rijbaan en kregen op die manier een wijds zicht over het hinterland. Ook hier ondergesneeuwde akkers en weilanden, welke af en toe lagen te blinken in het zonlicht. Het pad dat we volgden, kronkelde zich verder langsheen de kustweg en bevatte ook tal van niveauverschillen. Zo diende af en toe een beetje te worden geklommen. Heel in de verte waren de flatgebouwen en de kerk van Blankenberge reeds waar te nemen. Na geruime tijd het duinenpad te hebben gevolgd, dienden we rechts een stel trappen af te dalen en vervolgens de tramlijn en de kustbaan te dwarsen. Op die manier bereikten we de erachter gelegen gemeente Harendijke (De Haan). Weinig verder bereikten we terug het grondgebied van Blankenberge. Via een woonstraat ging het vervolgens richting Blankenbergse Vaart, waar we opnieuw rechtsaf gingen en het verloop van deze waterloop volgden. Het water vloeide er aan hoge snelheid richting zee. Om de hoek bereikten we vervolgens een verkaveling, alwaar we het traject volgden van de Genteleroute, een fietsomloop van 33 km. Via diverse kasseiweggetjes binnen deze verkaveling, bereikten we wat later een volgende rustpost, gelegen in de Jeugdherberg De Wullok. Hier werden we alvast voorzien van gratis glühwein en dat smaakte naar behoren. Jammer genoeg zat deze te kleine ruimte overvol wandelaars en dat was toch wel een klein minpuntje tijdens deze overigens tot nu toe prachtige wandeling. In deze Jeugdherberg immers kwamen opnieuw alle afstanden samen, wat meteen zorgde voor een drukte van jewelste. We zijn er dan ook niet lang blijven talmen, maar vervolgden onze wandeltocht.

 

Een kort stukje wandelweg zou ons vervolgens brengen tot aan het domein Floreal. Dit stukje parcours verliep hoofdzakelijk langs geplaveide verbindingswegjes binnen een woonwijk. Na een korte halte aldaar, ging het terug richting startzaal. Beide laatste stukjes wandelweg hadden respectievelijk een lengte van 2,26 en 2,04 km. Toen we het domein Floreal verlieten, ging het opnieuw de drukke weg over, richting zeedijk van Blankenberge. Het laatste gedeelte ging langs tal van horecazaken, gelegen op de dijk, waarna we uiteindelijk via de bekende trappen ter hoogte van de Kerkstraat, uitzicht kregen op de aankomststreep. Ook daar wachtte ons een volle zaal met wandelaars welke wachten op de bus, de trein, of gewoon nog even de tijd namen om na te praten over de tocht van vandaag. We namen ook nog even een korte pauze om iets te nuttigen, waarna het stilaan huiswaarts ging. Bij het afsluiten van de inschrijvingen was men gekomen tot een totaal van 1613 wandelaars. Gelet op de vriestemperaturen, een niet onaardig getal. Uiteindelijk konden we vandaag genieten van zon en zee, zij het in andere omstandigheden dan we gewoon zijn te doen. Een bevroren strand en ondergesneeuwde duinen, je ervaart het niet elke dag. Nu genieten we thuis nog even na bij het bekijken van de foto’s, en dat terwijl de oortjes stilaan beginnen gloeien...