WALKING BEARS ...

  

Vandaag stuurden onze wandelschoenen ons richting Vlaams-Brabant, meer bepaald naar de kleinste deelgemeente van Pepingen, met name Elingen. Aldaar zorgden de “Halfoogstvrienden Bellingen”, voor de organisatie van een wandeltocht onder de welklinkende naam “Het Pajottenland op zijn mooist”. De club had verzamelen geblazen in “Ons Parochiehuis”, gelegen naast de kerk. Toen we daar deze ochtend aankwamen, was het even zoeken naar een parkeerplaats, aangezien zowat alle toegangswegen naar het centrum waren afgesloten. Even later konden we terecht in de ruime startzaal voor de inschrijving en alvast voor een zondags ontbijt. Er kon worden gekozen uit de volgende afstanden: 6, 10, 15, 20, 25, 32, 42 of 50 km. De deenemers aan de tocht van 6 of 10 km hadden zelfs de keuze tussen een verhard of onverhard parcours. Wijzelf besloten deel te nemen aan de tocht van 20 km, met een werkelijke afstand volgens de inrichters van 22,4 km. We zouden onderweg de gelegenheid krijgen een drietal maal te pauzeren.

 

We verlieten “Ons Parochiehuis” en begaven ons, samen met de wandelaars aan de 6 km naar rechts, de anderen dienden links aan te houden. We zaten meteen goed en wel op het Vier Dorpen Wandelpad. Aan het eerste kruispunt ging het naar links, richting grondgebied Pepingen, dat we na enkele honderden meters al hadden bereikt. De openbare weg leidde ons langsheen enkele boomgaarden en liet ons de eerste prachtige vergezichten zien. Eindeloos ver kon men hier het licht golvend landschap bewonderen. Onderweg konden we op tal van gevels een stukje poëzie lezen, al dan niet voorzien van een illustratie. Het werd vaak even mijmeren bij deze mooi gekozen teksten. Even verder ging het rechtsaf op de Geynsberg. Deze straat ging vervolgens over in een veldweg en we begonnen aan een steile afdaling naar het beneden gelegen bos. Beneden aangekomen konden we een stukje wandelen over een aangelegde plankenvloer, ditmaal voorzien van antislipstof ten behoeve van de mountainbikers, welke met ons de rest van de dag het parcours zouden delen. Een smalle wegel volgend bereikten we vervolgens een bredere veldweg, welke, zoals later zou blijken, voorheen dienst had gedaan als trambedding voor de lijn Leerbeek-Halle. Een foto aan een gevel liet nog even de geschiedenis haar verhaal doen. Een steil stukje kasseiweg, deed ons vervolgens uitkomen in het centrum van Pepingen, ter hoogte van de kerk. Hier ging het linksaf, alwaar we de drukke steenweg volgden naar de even verder gelegen basisschool Harten Troef. Hier hadden we reeds na 3,4 km een eerste gelegenheid om even te rusten en te genieten van een kopje warme chocomelk.

 

Na de rust ging het voor iedereen naar links verder. We volgden nu een landelijke weg doorheen het heuvelachtige landschap. Opnieuw vergezichten in alle mogelijke richtingen. Spoedig echter verlieten we de openbare weg en begaven ons op een stuk weideland, aangegeven als privé-eigendom. We volgden een kronkelend spoor van enkele voorgangers, en slingerden langsheen waterplassen en modderige passages. Halverwege het weiland, splitsten zich de wandelaars naar twee verschillende richtingen, al naar gelang de gekozen afstand. Wij hielden aldaar links aan, net zoals de deelnemers aan de 6, 10 of 15 km. Er volgde een doortocht doorheen een klein stukje bos. Het pad mondde opnieuw uit op de openbare weg en aldaar ging het rechtsaf en meteen stevig de hoogte in. Een kruispunt verder namen we samen met de wandelaars aan de 15 km een andere richting dan de 6 en 10 km wandelaars. We hadden ondertussen het grondgebied bereikt van Oudenaken (Sint-Pieters-Leeuw). Er volgde een langzame afdaling via een landelijke weg, richting verder gelegen kerk van Oudenaken. Bij het betreden van de bebouwde kom van deze gemeente, vonden we zowaar de aanwijzingen inzake de Bruegelroute (45 km) en het Daan Vervaet Wandelpad (9 km). Deze aanwijzingen volgend bereikten we even later de dorpskerk van Oudenaken, een plaats welke we voorheen reeds hadden betreden, naar aanleiding van een andere wandeltocht in de omgeving. Juist voor de kerk namen we vervolgens de Kerkweg (hoe toepasselijk) en volgden het smalle paadje naar het lager gelegen akkerland. Af en toe dienden we mountainbikers te laten voorgaan. Even verder wachtte een steile klim langsheen een kronkelend pad om het grondgebied te bereiken van Sint-Laurens-Berchem. Aldaar kregen we de bordjes in zicht dat een tweede controlepost was gevestigd in de verder gelegen Gemeenteschool. We hadden ondertussen 5,1 km erbij afgelegd en waren dus reeds 8,5 km ver gevorderd. In het kleine schooltje namen we even de tijd om een hapje te eten.

 

Het volgende onderdeel van de wandeling bedroeg 7 km. Bij het verlaten van de school dienden we links aan te houden. De grotere afstanden dienden hier echter vooreerst nog enkele bijkomende kilometers af te leggen. We volgden alvast een gedeelte van een GR-pad, tot we wat verder werden geconfronteerd met een links gelegen weideland. Ook hier de melding dat we privégrond betraden, maar meer nog een beklimming die we zouden voelen. Al even steil als de beklimming, volgde later een even steile afdaling. We volgden dan een smal paadje langsheen de rand van een stukje bos, om nadien opnieuw een heuveltje te beklimmen, hierbij aangestaard door een drietal ezels in de ernaast gelegen weide. Uiteindelijk bereikten we vervolgens een hoger gelegen landelijke weg en hier ging het voor ons rechtsaf. Een verharde veldweg, voorzien van twee karresporen, liet ons even tot rust komen. We volgden even later zowaar een wilgendreef en die mondde uit in een klein natuurgebied. We sloegen linksaf en volgden het verloop van een plaatselijke beek, om vervolgens opnieuw aansluiting te krijgen met de openbare weg. We volgden er het verloop van het Bosveld Wandelpad. Een kronkelende landelijke weg, zou ons vervolgens brengen tot aan de Zuunvallei, waar we doorheen het Volsembroek trokken. Hier dienden we af en toe even goed te kijken waar we de voeten plaatsten, omwille van de modderige ondergrond. Veilig en wel bereikten we opnieuw de openbare weg en kregen nog maar eens een beklimming te verwerken. Er wachtte ons evenwel even verder nog een drassig stukje parcours, alwaar we tussen de landerijen een smalle veldweg volgden, die niet in al te beste staat verkeerde. Gelukkig konden we even verder een tent zien staan, een aanduiding dat de controle- en rustpost nabij was. Korte tijd later konden we ons daar even tegoed doen aan het lokale gebak en even op adem komen. Midden in de vrije natuur was het beslist even genieten van de rust van de omgeving. We waren reeds 15,5 km ver, restte ons nog een laatste stukje wandelweg van bijna 7 km.

 

Na de laatste rust ging het naar links verder, behalve natuurlijk voor de grotere afstanden. We bestegen opnieuw een smal verhard paadje om verder de weg te bereiken. Hier kregen we niet minder dan vijf verschillende aanduidingen van wandel- en fietsroutes te zien. Het Hogebossen Wandelpad, een GR-route, het Daan Vervaet Wandelpad, de LF6 Vlaanderen Fietsroute en tenslotte de Zuunbeek route. Even verder ging het linksaf naar beneden, alwaar we even verder opnieuw een modderige passage kregen te verwerken. We kwamen langsheen een punt waar we reeds vroeger tijdens de wandeling waren langs gekomen en hielden ditmaal rechts aan. Een verder geplaatst kapelletje liet ons links houden en zo trokken we richting Gaasbeek. We wandelden via de openbare weg lansgheen dit domein en kregen er zowaar een triomfboog te zien. Het domein zelf zouden we niet betreden. We daalden geleidelijk af naar het lager gelegen Hof ter Rammeken, waar we even er voorbij opnieuw privégrond betraden. Een lager gelegen weiland diende te worden doortrokken en dat zouden we vlug ervaren. Hoe verder we op dit terrein vorderden, des te meer modder kregen we te verwerken. Sommige passages waren dermate slecht, dat schoenen bijna volledig zonken in de smurrie. Dit was uiteindelijk toch wel een domper op een overigens tot nog toe geslaagde wandeling. Sommige medewandelaars vonden dit toch ook een beetje te ver gaan. Gelukkig bereikten we na deze moeilijke passage een grindpad en kregen de kerk van Elingen in zicht. Een klein half uurtje later bereikten we opnieuw de startzaal. Daar konden we zien dat 1560 wandelaars zich vandaag hadden gemeld en hadden genoten van “Het Pajottenland op zijn mooist”. Na een terugtocht kan één en ander opnieuw proper worden gemaakt voor een volgende gelegenheid.