WALKING BEARS ...

14 Januari 2012 - Dworp.

2012-01-14T20:09:02+01:00

Zoals gisteren reeds werd vermeld, trokken we vandaag opnieuw even de wandelschoenen aan. Deze ochtend ging het dan ook richting Vlaams-Brabant, meer bepaald Dworp, alwaar we wandeling Nr. 4 uit de Dagstappergids zouden volgen. Een wandeltocht trouwens met een lengte van 19,6 km, voldoende om weer stilaan op gang te komen. We parkeerden dan ook ons voertuig op het plein ter hoogte van de parochiekerk van Dworp. Na een hapje en voorzien van voldoende warme kledij, trokken we even later op pad. Het was alweer geleden van halfweg de maand december dat we nog hadden gewandeld, we zouden het dus vrij spoedig aanvoelen, vooral ook gelet op de aard van het parcours. We lieten de kerk achter ons en staken de drukke Alsembergsesteenweg over, om even verder via de Molenbeekstraat, de gelijknamige beek over te steken. Een van de eerste routes die we hierbij volgden, was een ‘Verkorting’ van de Herman Teirlinck route, een fietstraject van 45 km. Bijna tezelfdertijd volgden we een gedeelte van het Dworp wandelpad. Aan de andere kant van de Molenbeek, volgden we vanaf nu het verloop van de GR 12. Geruime tijd zouden we nu steeds de wit-rode markeringen volgen. Reeds van bij de start van deze wandeling was het duidelijk, dat we diverse kapelletjes zouden zien bezijden de weg. Nog steeds de Molenbeekstraat volgend, ging het vervolgens langsheen een gewezen brouwerij, nu een modern wooncomplex. Toen we vervolgens de woonzone verlieten, ging het evenwijdig met de beek verder langsheen de Sint-Laureinsborreweg en betraden we het beschermd natuurgebied Steenput. Een opmerkelijk bouwwerkje onderweg: de gerestaureerde Mariakapel van de Steenput, middenin de ongerepte natuur. Deze Steenput is niets minder dan een oude kwartsietgroeve. Bij het bereiken van een dwarsgelegen weg op het einde van deze natuurzone, volgden we naar rechts de GR 12, terwijl je links een variante kan volgen, met name de GR BRU8. Even verderop staken we opnieuw de drukke Alsembergsesteenweg over, om vervolgens linksaf te slaan in de Panoramastraat. Het ging alweer stevig de hoogte in en dat zou zo de rest van de wandeling vaak het geval zijn. Via enkele woonstraten ging het vervolgens verder, richting landelijke weg. Nog steeds het verloop van de GR 12 volgend, ging het via de Destelheidestraat, de Groene Jagersstraat en de Hof te Helderingenbaan. Eenmaal halverwege deze straat ging het via een links gelegen veldweg verder, de Kwademarasch. Korte tijd later veranderde deze veldweg in een smal pad en ging achter enkele tuinen en kleine vijvers door. We bevonden ons aldus op het grondgebied van Sint-Genesius-Rode en bereikten even later de grote vijver van Zevenbronnen of Zevenborren. We betraden dan ook meteen het traject van de plaatselijke Zeven Borren Wandeling of Promenade de Sept Fontaines. De vijver schitterde in het zonlicht en tal van eenden en zwanen sierden het wateroppervlak. Een taverne welke zich 50 m verder links bevond, stond jammer genoeg leeg en was voorzien van een dichtgetimmerde voordeur. Dan maar verder naar rechts, richting tweede vijver.

Het ging tussen de beide vijvers door, om nadien de oever van de rechts gelegen vijver over korte afstand te volgen. Aan het einde van de vijver ging het een links gelegen bospad in, om bijna onmiddellijk een rechts gelegen bospad op te gaan, dat zich bevond tussen twee omheiningen. Hier overschreden we voor het eerst de taalgrens. Deze lange, rechtlijnige smalle dreef, bevatte enkele hoogteverschillen en bevond zich tussen een links gelegen golfterrein van Zevenborren en rechts het domein van het kasteel van Zevenborren. Op die manier ging het gestaag verder, om tenslotte het grondgebied te bereiken van Braine-l’Alleud, meer bepaald het gehucht Culot. Even later bemerkten we een 16^de eeuwse grenssteen, aangeduid door het bord ‘Borne Historique’. We volgden nu een landelijke weg, langsheen de watertoren van Eigenbrakel, waar we in de mogelijkheid waren, om in de verte de heuvel te zien van de Leeuw van Waterloo. We verlieten korte tijd later de openbare weg ter hoogte van het kapelletje Saint-Brayau en de boerderij ‘Tout-lui-faut’. Het ging dan via een kronkelend pad doorheen een stukje ongerepte natuur tot aan het gehucht Odeghien. Via enkele smalle paden en vervolgens een eentonige asfaltweg, kwamen we ter hoogte van de ‘Ferme de Hamme’. Een eindje daarvoor dienden we dan een rechts gelegen weg op te gaan, die spoedig overging in een holle weg. We bereikten vervolgens opnieuw enige bebouwing, waarna we over langere afstand de ‘Sentier de la Vallée’ volgden. Aan het einde van dit vrij smalle pad, bereikten we een dwarsweg, welke we rechts opgingen om aldus uit het dal te klimmen. We gingen voorbij een Evangelische kerk, vervolgens langs enkele statige villa’s, om uiteindelijk terecht te komen in het gehucht Colipain. Stilaan naderden we het hoogtepunt van de wandeling, met name de doortocht door het Hallerbos. Toen we even later het Hallerbos betraden, verlieten we dan ook het traject van de GR 12. We volgden een kronkelend paadje doorheen een kleine vallei tot we aan een kruispunt kwamen, genaamd ‘Zesdreven’. We vervolgden rechtdoor en kwamen terecht in een gedeelte van het Tranendal. We wandelden een tijdje evenwijdig aan de Hallerbeek tot aan een klein kruispunt. Daar ging het opnieuw dieper het bos in, via de Reebokwandeling, aangeduid door gele bordjes. De dreef welke we nu volgden was voorzien van een viertal oude grensstenen, welke destijds het grondgebied afbakenden van de familie van Arenberg en de Sint-Waltrudisabdij van Bergen. (AR – SW) We volgden alsmaar verder de Reebokwandeling, doorheen een twee kleine vallei. Nadien ging het een tijdje langsheen de Zoniënbosbeek, tot we de Kapittelvijver bereikten. Vervolgens ging het verder rechtdoor, waarbij we het bos verlieten en even verderop taverne ’t Kriekske aan het Kapittel bereikten. Ook hier stonden we opnieuw voor een gesloten deur, omwille van jaarlijks verlof tot 17/01.

We vervolgden dan noodgedwongen onze weg verder naar links, opnieuw richting Hallerbos. Via enkele richtingsveranderingen ging het verder via een wandelpad doorheen een stukje bos naar de vallei van de Steenputbeek. Het traject leidde ons vervolgens een tijdje langsheen deze beek tot we die konden oversteken aan een bruggetje. We deden dat niet, maar gingen de andere richting uit, stevig klimmend naar andermaal een wandelpad. Hier konden we ervaren dat het pad nog amper zichtbaar was en met moeite kon worden gevolgd. Uiteindelijk volgden we toch de juiste weg en bereikten de verder gelegen openbare weg. Die deed ons wandelen naar het nabij gelegen natuurgebied de ‘Weikes’. Doorheen dit gebied konden we een tegelpad bewandelen dat ons op die manier leidde in de richting van het centrum van Dworp. We bereikten dan ook korte tijd later opnieuw de Alsembergsesteenweg en zagen reeds de kerktoren van het dorp. Alvorens echter opnieuw richting autosnelweg te kiezen, gingen we even verpozen in “De Zwaan’, vermits we toe waren aan een kopje koffie. Meteen bereikten we even later het einde van een toch wel enigszins vermoeiende wandeling doorheen een prachtige streek. Dit was dan ook onze eerste wandeling van een nieuw wandeljaar 2012. Tot slot volgt hierna een link, via dewelke enkele foto’s van onderweg kunnen worden bekeken.

https://picasaweb.google.com/108259458706330664607/WB24714012012Dworp#

10 December 2011 - Bastogne Historic Walk.

2011-12-12T18:39:48+01:00

Het is vandaag maandag en we zijn veilig en wel terug in onze thuishaven. Na een weekendje Bastogne, dat helaas al te vlug voorbij is gegaan, genieten we alvast vandaag en morgen nog van een vrije dag. Op die manier hebben we tenminste een beetje de tijd om wat orde op zaken te stellen, vooral wat administratie betreft. Ook dit blog dient in eerste instantie te worden bijgewerkt, na een afwezigheid van enkele dagen, waarop geen nieuwe bijdrage werd gepubliceerd. Alles had natuurlijk te maken met de Bastogne Historic Walk 2011 van afgelopen zaterdag. Een wandeltocht welke onder bijzonder gunstige weersomstandigheden is verlopen, een fel contrast met het besneeuwde parcours van vorig jaar. We mochten dus van geluk spreken, alhoewel we deze ochtend Bastogne hebben verlaten, voorzien van de noodzakelijke felle regenbuien. We bereikten enkele uren later onze woonst in zonnige omstandigheden. Na de bagage te hebben uitgeladen, hadden we al heel snel het gevoel van opnieuw te worden geconfronteerd met de realiteit van het leven van elke dag. Even vertoefden we opnieuw in de jaren veertig, vandaag zijn we terug in het heden. We kunnen in elk geval uitkijken naar een volgende uitgave in december 2012.

Maar goed, zover zijn we nog lang niet. We zullen vooreerst trachten even het afgelopen weekend te beschrijven. Nadat we hier afgelopen vrijdag even alles voor bekeken hielden, zetten we koers naar Bastogne, alwaar we in de loop van de namiddag onze intrek namen in een hotelletje in de stad. In de loop van de namiddag trokken we dan naar het ‘Centre sportif’ van de stad, teneinde over te gaan tot de inschrijving voor de “34ème Marche” op zaterdag. We ontvingen meteen een diploma, uitgereikt door de burgemeester van de stad en natuurlijk een leuk aandenken terzake. We waren dus klaar om de dag nadien van start te gaan. Voor deze 34rd Bastogne December Historic Walk, kon worden gekozen uit de afstanden 8 – 18 of 23 km. Aangezien slechts de 18 km zou verlopen doorheen het gekende ‘Bois Jacques’, opteerden we dus om deze afstand op zaterdag te wandelen. ’s Morgens, na het ontbijt, ging het dan ook te voet naar het reeds vermelde ‘Centre Sportif’, alwaar reeds een menigte was verzameld en bovendien vertrekkensklaar. Heel wat vlaggen wapperden in de wind en het aantal deelnemende nationaliteiten was eigenlijk niet dadelijk te schatten. Heel wat deelnemers waren voorzien van een militaire outfit, zoals dat past bij dergelijke gebeurtenis. Even na acht uur gingen we dan ook op pad. Het traject voor de diverse afstanden, verliep over korte afstand langsheen dezelfde weg. We verlieten dan ook het sportcomplex en volgden de N874 in de richting van de Colline du Mardasson. Enkele honderden meters voorbij de start, verlieten de deelnemers aan de 8 km de groep en vervolgden hun eigen weg. De overige wandelaars (18 en 23 km) hielden rechtdoor aan, tot zij even verder een links van de weg geplaatste tankkoepel aantroffen. Dit sinds jaren aldaar geplaatst monument, was op de dag van de wandeling voorzien van een nieuwe gedenkplaat, aangebracht ter ere van het Combat Command B van de 10th US Armored Division. Een eenheid die eveneens een belangrijke rol zou spelen tijdens de gevechten in en om Bastogne van december 1944. Ter hoogte van dit gedenkteken, splitsten zich de omlopen van de langere afstanden. De deelnemers aan de 23 km vervolgden hun weg richting American Memorial, de wandelaars van de 18 km, sloegen linksaf en begaven zich op het wandelpad, waar voorheen de spoorlijn was gesitueerd. Op die manier ging het verder langsheen de Ravel, richting Houffalize. Omwille van de nachtvorst lag deze asfaltweg er af en toe gevaarlijk glad bij, waardoor enige voorzichtigheid toch wel aangewezen was. Een groepje deelnemers, gekleed in het outfit van de 101st US Airborne Division, liep even voorop. Naarmate de zon stilaan aan de horizon zich liet zien, konden we rechts in de verte het American Memorial aanschouwen. We wandelden vervolgens voorbij een plaatselijke steengroeve, steeds verder op de aangelegde ravel. Uiteindelijk verlieten we deze asfaltweg, ter hoogte van het kruisen van het traject van de 8 km en kwamen terecht op een onverharde weg, welke ons leidde naar de Fagne des Trois Maries. Zo konden we even later genieten van het schouwspel van de opkomende zon en zagen we het spel van licht en schaduw doorheen de bomen. We naderden dan ook het bekende Bois Jacques en konden dan ook vaststellen hoe het parcours er plotseling heel anders ging uitzien. Via een begroeid pad ging het doorheen het dicht begroeide donkere bos, zo bekend omwille van de felle gevechten van destijds. Ontelbaar veel schuttersputjes lagen er als stille getuigen bij. We konden dan ook niet aan de drang weerstaan even af te dalen in een van de exemplaren. Vrij vlug konden we de eerste re-enactors bemerken, die voorzien van het nodige materiaal, het verleden trachten te laten herbeleven. Onnodig te zeggen dat de camera’s van de deelnemers in de aanslag werden gebracht. Voertuigen, tenten en figuranten trachtten in elk geval een idee te geven van hoe het toen moet zijn geweest. Eenmaal doorheen het Bois Jacques en aansluitend het Bois de Corbeaux, bereikten we de openbare weg, alwaar het linksaf ging, richting verder gelegen Foy.

Het ging langzaam bergaf richting kerkje van Foy, alweer over een vaak gladde asfaltweg. De zon deed ondertussen alle moeite om het de deelnemers zo aangenaam mogelijk te maken. Aan- en afrijdende militaire voertuigen gaven het gevoel dat het front heel dichtbij lag. Even later bereikten we het kruispunt ter hoogte van de kerk van Foy, alwaar we ons dichtbij de N30 bevonden, de weg van Bastogne naar Noville. Toevallig bevonden we ons in het centrum van Foy op het traject van de Promenade du Chemin des Pelerins. Het ging vervolgens verder via een smalle weg richting Noville. Af en toe dienden we enkele kleine hoogteverschillen te overwinnen, doch konden ten volle genieten van een omgeving, blakend in het zonlicht. In de verte konden we reeds de kerktoren van Noville bemerken. Juist alvorens het centrum van Noville te bereiken, kwamen we langsheen een Amerikaanse verzorgingspost en volgden we over korte afstand het Circuit des Bocages. Korte tijd nadien bereikten we ter hoogte van de kerk de Rue du Général Desobry. Hier namen we alvast even de tijd om ons te bevoorraden met heerlijk verse pompoensoep. Er heerste op het kruispunt een drukte van belang, dit tot vaak grote verbazing van toevallige voorbijgangers. Hier kwamen immers de omlopen van de 18 en de 23 km opnieuw samen. Na dit korte oponthoud, staken we de drukke weg over en wandelden verder richting Cobru. Zo ging het vervolgens langsheen een bevoorradingspost van de 28th US Infantry Division. Enkele manschappen hielden met een bazooka een oogje op de omgeving. Onze weg vervolgend, bereikten we even later het kamp van de zogeheten vijandelijke troepen. Ter hoogte van een kleine kapel was een Duits kamp ingericht, voorzien van het nodige berijdbaar materiaal, met in de onmiddellijke nabijheid een “Feldlazarett”. Alles zeer realistisch opgebouwd en levensecht te ervaren. Eenmaal doorheen het Duitse kamp, ging het richting Recogne, alwaar we vervolgens terecht kwamen in een klein stukje bosgebied. Het parcours verliep vervolgens langsheen het kasteel van Recogne, om even later te komen ter hoogte van een Amerikaans onderkomen, met ook hier alweer een veldhospitaal, zelfs voorzien van enkele gesneuvelden. Luidens lokale informatie zou ‘Private William C. Blunt’ omgekomen zijn door ‘Head Shot’. Zelfs een legeraalmoezenier mocht langsheen de omloop niet ontbreken. Zo naderden we het Duits kerkhof van Recogne, alwaar we voor de zoveelste maal even halt hielden. Aan de overzijde bevond zich ooit een voorlopig Amerikaans kerkhof. Ter ere daarvan bevindt zich ter hoogte van de volgende straat een recent aangebracht monument. We namen even de tijd om het gedenkteken de aanschouwen en vervolgden vervolgens onze weg. Voorbij het Duits kerkhof ging het rechtsaf, richting verder gelegen bizonweiden. Het duurde dan ook niet lang of we konden de eerste kolossen van dicht bekijken. Er volgde nadien nog een stukje bosrand, welke ons deed aankomen ter hoogte van het baken ‘Grosse Hé’, een punt dat zich bevindt op het traject van de ‘Promenade des Bisons’. Stilaan ging het dan ook richting Bastogne.

Naarmate we het einde van deze wandeltocht naderden, bleek ook meteen dat het parcours zijn beste tijd wel had gehad. Er volgde nu immers een erg modderige strook, aangezien de bovenlaag ondertussen was ontdooid. Gevolg, veel water en modder op een onverharde weg, welke bovendien aardig was aangetast door het heen- en weerrijden van jeeps, trucks en halftracks. Gelukkig bereikten we wat verderop toch opnieuw een verharde weg, daar waar de wandelaars aan de 8 km tocht ons opnieuw kwamen vervoegen. De hele deelnemersgroep was dus opnieuw samen. Ter hoogte van dit punt bevond zich een laatste bevoorradingspost en hier, gezeten aan een leuk kampvuur, nuttigden we een heerlijke warme wijn. Stilaan kwamen donkere wolken opzetten en nam de wind in kracht toe. We hadden dus geluk gehad, een groot gedeelte van de weg te hebben afgelegd in gunstige omstandigheden. Na de warme wijn maakten we ons op voor het sluitstuk van de “Historic Walk”. Via een geleidelijk dalende asfaltweg bereikten we opnieuw Bastogne, dit ter hoogte van de voormalige Heintz Barracks. Op de dag van vandaag is aldaar het ‘Vehicle Restoration Center’ ondergebracht en kreeg het kwartier sinds 2010 de naam ‘Bastogne Barracks’. We kregen dan ook de gelegenheid de kazerne binnen te wandelen en enkele hangars te bezichtigen, alwaar voornamelijk pantservoertuigen worden gerestaureerd. Het parcours van de wandeltocht verliep vervolgens doorheen de kazerne, waar we even later de gelegenheid hadden om een toertje te maken omheen de erekoer en vervolgens het voormalig HQ van de 101st US Airborne Division te bezoeken. We daalden dus nogmaals af in de bekende “Cave”, alwaar generaal Mc Auliffe het beroemd geworden ‘Nuts’ de wereld instuurde. Hoeft het gezegd dat dit ommetje doorheen dit militaire domein op veel bijval kon rekenen van de deelnemers. Na heel wat bezienswaardigheden, verlieten we tenslotte de ‘Bastogne Barracks’ langsheen de grote poort en trokken terug naar het centrum van de stad Bastogne. Eens te meer hadden we genoten van een schitterende ‘Bastogne Historic Walk’ en kon het weekend al niet meer stuk. We trokken dan nadien terug naar onze kampplaats met het oog op een zalige douche en een verkwikkend avondmaal. Gisteren stond dan nog een bezoek op het menu aan het nieuwe museum, gesitueerd ter hoogte van het oude station Bastogne Sud en handelend over de 101st US Airborne Division, gevolgd in de namiddag door een parade doorheen de straten van Bastogne. Voor diegenen die niet aanwezig konden zijn, niet getreurd, volgend jaar is er een nieuwe kans om dit gebeuren van dichtbij mee te maken. Noteer alvast in jullie agenda 15 en 16 december 2012 voor de 35th Bastogne Historic Walk.

Enkele foto’s, onderweg genomen, kunnen via de navolgende link worden bekeken. Het is slechts een beperkte selectie uit enkele honderden foto’s, die een idee kunnen geven van wat kan worden verstaan onder ‘Bastogne Historic Walk’.

https://picasaweb.google.com/108259458706330664607/WB24610122011Bastogne#

De volgende editie, met name de ‘35th Bastogne Historic Walk’ werd reeds op de website van de stad Bastogne aangekondigd. Ziehier slechts een summiere aankondiging van de komende editie, welke zal doorgaan op 15 december 2012.

Marche du Périmètre Relevantie: 1% van mmathieu, 14-11-2011 13:27 3 distances

http://www.bastogne.be/marche-du-perimetre/?searchterm=None

19 November 2011 - Oudenaarde ( Via Scaldea 3 )

2011-11-19T20:34:20+01:00

Vandaag genoten we van een vrije dag, het was immers weekend. Deze ochtend namen we de wandelschoenen onder de arm en onze wandelgids met betrekking tot de ‘Via Scaldea’, om even later koers te zetten naar Oudenaarde, meer bepaald de brug over de Schelde. Daar waren we immers een tijdje terug aangekomen, nadat we een tweede etappe van deze ‘Pelgrimsweg’ hadden afgelegd. Vandaag namen we ons dan ook voor, om vanuit Oudenaarde het verloop van de Schelde te volgen tot in Bossuit, een kleine twintig kilometer verderop. We waren met andere woorden toe aan een derde onderdeel van deze ‘Via’. Toen we deze ochtend Oudenaarde hadden bereikt, parkeerden we ons voertuig ter hoogte van het station. Nadien ging het te voet door de winkelstraat naar de reeds vermelde brug over de Schelde. Met een stad, nog gedeeltelijk verscholen in de dikke mist, begonnen we onze wandeling langsheen de linkeroever van de Schelde, hierbij de rood-witte markeringen volgend van de GR 129 (Brugge – Ronse). Het centrum bevond zich rechts van ons, links aan de overkant van het water bemerkten we de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Pamele en de vroegere abdij van Maagdendale. De gebouwen waren echter amper zichtbaar, gelet op de laaghangende mist boven het Scheldewater. De zon deed moeite om te verschijnen, doch dit lukte nog niet meteen. Het voelde bovendien fris aan. We volgden het jaagpad, doch even verderop was men doende met het heraanleggen van het wegdek. Het ging dus over korte afstand over een kiezelpad. Van het landschap was in de beginfase van de wandeling amper iets te bemerken. Het zicht beperkte zich tot enkele meters op het jaagpad. Gelukkig zou daar vrij snel verandering in komen. Na enkele kilometers ging het langsheen een golfterrein. We troffen ook de eerste routebordjes aan langsheen de weg en zo konden we bemerken dat we ons bevonden op de Scheldevalleiroute. Even later kreeg deze fietsomloop zelfs het gezelschap van de Scheldekant wandelroute. Eenmaal doorheen de werken, bereikten we terug goed beloopbaar asfalt. Naarmate we onze weg vervolgden, ging het langsheen het prachtige Domein de Ghellinck, waarvan we reeds van verre het kasteel konden zien en de prachtige tuinen er omheen. Ter hoogte van de toegang tot dit gemeentelijk domein, troffen we enkele aanwijzingen aan, met betrekking tot de Sneukelfietsroute, een omloop van 35 km. Eenmaal het domein voorbij, belandden we stilaan in de Avelgemse Scheldemeersen, een natuurlijk overstromingsgebied van de Bovenschelde. Een verderop gelegen Scheldearm, vormde aldaar onderdeel van het Domein Scheldearm Kerckhove. In elk geval prachtige natuur om naar te kijken, vooral terwijl ondertussen de zon was verschenen.

De linkeroever bracht ons uiteindelijk ter hoogte van de brug van Kerckhove. Daar we inmiddels reeds enkele kilometers hadden afgelegd, verlieten we even de route en gingen in het nabij gelegen centrum van deze gemeente op zoek naar een herberg. Even later konden we terecht in café ‘De Sportwereld’ voor een kopje koffie en een korte wandelpauze. Nadien ging het via dezelfde weg terug naar het jaagpad langs de Schelde om onze tocht te vervolgen. We volgden dan ook in eerste instantie de Eddy Merckx route (een omloop van 46 km), in de richting van de jachthaven van Kerckhove. We dienden even omheen deze kleine jachthaven te wandelen, om uiteindelijk verderop opnieuw de linkeroever te kunnen volgen richting Bossuit. We kwamen dan ook vooreerst langsheen de archeologische site van Kerckhove en wat verder het romaanse kerkje van Waarmaarde. De weg bracht ons vervolgens tot aan de sluis van Kerckhove, waar we even de tijd namen om te zien hoe een boot zich in de sluis begaf. Even voorbij de sluis volgden we de plaatselijke Waterhoek route, een fietsomloop van niet minder dan 50 km. Even voorbij de sluis troffen we aan de overzijde de centrale van Ruien aan. De dampende schoorsteen zorgde er zelfs voor dat heel even de zon werd verduisterd. Op de achtergrond verscheen zowaar de Kluisberg, ook al lang geen onbekende meer voor ons beiden. We trokken onder een volgende brug door en kwamen terecht in een omgeving die bekendheid kreeg omwille van de film ‘De teleurgang van de Waterhoek’. Even verder volgden we zelfs de Mira wandelroute, waarschijnlijk vernoemd naar de gelijknamige hoofrolspeelster in de film destijds. Dat we niet altijd de linkeroever konden volgen, bleek even later, toen we doorheen een stukje bedrijventerrein dienden te wandelen, om wat verderop, terug de Schelde te kunnen bereiken. Ter hoogte van de volgende brug, gelegen op de scheiding van West-Vlaanderen en Henegouwen, verlieten we nogmaals het parcours, om in het nabijgelegen Escanaffles, nogmaals een herberg op te zoeken. We vonden even later een café ‘La Maréchal’, alwaar we op het terras even konden tot rust komen en genieten van een kopje koffie. Even later begonnen we aan het laatste stukje wandelweg en volgden de linkeroever van de Schelde tot we het verderop gelegen kanaal Kortrijk – Bossuit bereikten, alsook het gelijknamige pompstation en de sluis van Bossuit. Hier besloten we de tocht van vandaag te eindigen. We verlieten dan ook het jaagpad, staken de brug over het kanaal over en gingen op zoek naar transport richting Oudenaarde, alwaar we van start waren gegaan.

Ter hoogte van de brug troffen we een bushokje aan met info aangaande een bus richting Avelgem. We dienden echter 45’ te wachten alvorens we konden opstappen. Enkele minuten later zouden we ter hoogte van het station van Avelgem aansluiting vinden naar het station van Oudenaarde. Echter, we hadden buiten de waard gerekend. De chauffeurs van de Lijn slaagden er namelijk in om even niet op elkaar te wachten, zodat we net aankwamen aan het station, wanneer de andere bus een halve minuut voorheen was vertrokken. Resultaat: exact een uur wachten op de volgende bus. De Lijn, een dienst waar je dus kan op rekenen zo te zien. Gelukkig waren er in de buurt voldoende herbergen om het uur wachttijd wat aangenamer door te brengen. We sluiten dit wandelverhaal dan ook af met de weergave van een link, alwaar enkele foto’s van onderweg kunnen worden bekeken. Een volgende etappe op deze ‘Via Scaldea’ zal ons dus waarschijnlijk nogmaals naar Bossuit brengen...

https://picasaweb.google.com/108259458706330664607/WB24519112011OudenaardeViaScaldea#

11 November 2011 - Sint - Joris - Winge.

2011-11-13T17:39:21+01:00

Belofte maakt schuld, vandaag dus het wandelverslag met betrekking tot onze wandeltocht van afgelopen vrijdag 11 november in Sint-Joris-Winge. What’s in a name?, zouden we kunnen beginnen. Zoals gezegd, vrijdagochtend trokken we naar Vlaams-Brabant, meer bepaald de reeds vernoemde gemeente, alwaar we een wandeling zouden ondernemen, grotendeels langsheen het traject van de GR 512 en dit met start ter hoogte van de Gempemolen. Deze tocht uit de Dagstappergids Vlaams-Brabant heeft een afstand van 22,9 km, uiteraard ervan uitgaande dat je niet van het parcours afwijkt, of ergens een verkeerde afslag bewandelt. We vertrokken dan ook vroeg in de morgen bij een temperatuur van ongeveer 4°, dit nadat we de auto veilig hadden kunnen achterlaten op de parking van het café-restaurant achter de Gempemolen. Voor alle duidelijkheid, deze horecazaak opent de deuren vanaf 11 uur.

We verlieten de parking en wandelden in de richting van de Gempstraat, waar we meteen linksaf draaiden en de openbare weg volgden tot aan het eerstvolgende kruispunt, alwaar zich een klein kapelletje bevond. Op deze weg bevinden zich reeds tal van wandel- en fietsroutes, met name het Gempe wandelpad, het Sassenbeek wandelpad en twee fietsroutes, de Gemperoute van 30 en 40 km. Eenmaal het reeds vermelde kapelletje bereikt, ging het linksaf via een kasseiweg, later veldweg en uiteindelijk holle weg. Zo bereikten we de drukke Aarschotsesteenweg (N223), welke we dwarsten en vervolgens aan de overzijde een aardeweg volgden. De eerste bieten konden worden gezien, welke met duizenden lagen te wachten op transport. We wandelden langsheen een golfterrein om daarna opnieuw een holle weg op te gaan. Via deze holle weg klommen we naar het hoger gelegen plateau en bereikten zo het gehucht Motbroek. Er volgden nu enkele richtingsveranderingen in het gehucht, waarna we een rustige landelijke weg volgden tussen enkele fruitplantages. We lieten enkele zijstraten voor wat ze waren en namen uiteindelijk links de Alsbergweg, tevens gedeeltelijk het traject van het Alsberg wandelpad. In de verte kregen we reeds een bos te zien en we wandelden dan ook die richting uit. Ongeveer halfweg deze straat, verlieten we de openbare weg via een hekje links om een weide over te steken en via een tweede hekje het Walenbos te betreden. Dit bos is trouwens op de dag van vandaag een staatsnatuurreservaat. Via een smal pad ging het in dalende zin door het uitgestrekte bos, via vooreerst een schuilhut en later een verlaten picknickplaats. Onderweg passeerden we diverse houten poortjes om tot slot een bredere bosweg te bereiken, alwaar we het traject volgden van de reeds vermelde GR 512. Tezelfdertijd bevonden we ons op het Naar Wandelpad en verlieten we het Alsberg wandelpad. Enkele kruispunten van boswegen verder, verlieten we tenslotte het Walenbos en bereikten we de open akkers. In de verte bemerkten we reeds het dorp Houwaart, doch vooreerst ging het nog een andere richting uit. Via een veldweg ging het terug het bos in, waarna we opnieuw diverse bospaden volgden om daarna het bos aan een andere kant te verlaten. Een drassig pad liet ons de Grote Motte oversteken en daarna kregen we een aardeweg voor de voeten, die we links volgden, richting centrum van Houwaart. Op weg naar het dorp volgden we een tijdje het Wijngaarden wandelpad. De aardeweg werd een asfaltweg en zo belandden we in het centrum van het kleine dorp Houwaart. Zoeken naar een café was niet nodig, aangezien een bewoner ons meldde dat er enkel een bakker is in Houwaart. Dat weten we dus ook alweer.

Ter hoogte van de kerk namen we een rechts gelegen paadje, dat ons vervolgens langsheen het oude en nieuwe kerkhof leidde. Een bezoekje aan het oude kerkhof mocht niet ontbreken, aangezien een bordje ‘Commonwealth war graves’ onze aandacht trok. We trokken nadien verder langsheen een veldweg en later kasseiweg in de richting van de Houwaartseberg. Onderweg daarheen ging het langsheen de kapel van de heilige Jozef, patroon van het Belgenland, zo konden we ter plaatse lezen. Aan de kapel ging het opnieuw rechtsaf en volgden we terug het traject van de GR 512. We volgden op hetzelfde moment het verloop van het Houwaartseberg wandelpad. Het mag ondertussen meer dan duidelijk zijn, dat er in de streek zeker geen gebrek is aan degelijke wandelpaden en bovendien allen zeer goed zijn aangeduid. We volgden vervolgens een onverharde weg, die min of meer evenwijdig verliep met de Houwaartseberg. Een tweetal kruispunten verder, ging het opnieuw linksaf en begonnen we aan de beklimming van de heuvel. Op weg naar de top kwamen we langsheen enkele wijngaarden, die blijkbaar hun beste tijd hadden gehad. Via een stuk holle weg bereikten we vervolgens de top van de Houwaartseberg en de aldaar gelegen asfaltweg. Hoeft het gezegd dat we hier een schitterend uitzicht kregen op het dorp Houwaart, de vallei van de Grote Motte en natuurlijk het Walenbos. Even later ging het opnieuw dalwaarts en volgden we de Jansbergstraat tot op een volgende splitsing. Hier raakten we even het spoor bijster, daar we waarschijnlijk te vroeg een zijpad waren opgegaan, of een zijpad hadden aanzien als zijweg. In elke geval we bemerkten vrij vlug dat we een verkeerde kant opgingen. Dus even geïnformeerd bij enkele lokale bewoners en zo raakten we uiteindelijk terug op het goede pad, namelijk de weg naar het kasteel van Horst. We bereikten dan ook even later de aangegeven Ter Heidsehoek, alwaar we opnieuw de drukke N223 dienden over te steken. Via een ommetje bereikten we dan ook het privébos behorende bij het kasteel Van Horst. Hier namen we even de tijd, om in het gerestaureerde Wagenhuis een koffiepauze te nemen, gezeten op het buitenterras. Het najaarszonnetje voelde goed aan en zo konden we tevens genieten van een schitterend uitzicht op het kasteel en omgeving.

Na deze onderbreking vervolgden we onze weg en verlieten het kasteeldomein via de kasteeldreef. We staken de Horststraat over en namen even verder een rechts gelegen veldweg. Rechts van ons bemerkten we het dorp Sint-Pieters-Rode. We volgden opnieuw de GR 512 in de richting van een verder gelegen openbare weg. Deze volgden we slechts over vrij korte afstand, aangezien we ter hoogte van het aldaar gevestigde Sint-Wivinakapelletje opnieuw de openbare weg verlieten. Het ging nu ruim anderhalve kilometer over een onverharde weg dwars door de velden, in de richting van het Troostembergbos. We dwarsten enkele verharde wegen en bereikten uiteindelijk het gehucht Dries en tevens de openbare weg. We volgden naar rechts deze brede baan tot juist voor de grens met Lubbeek. Aldaar ging het via de Schubbeekdriesweg naar de rand van het Troostembergbos. We staken de Molenbeek over en betraden even later een pracht van een holle weg. Vrij vlug namen we een rechts gelegen steil pad en beklommen via het Gempe wandelpad de hoge Bensberg. Het ging steil de hoogte in op een zacht lopend bladerdek. De kleuren waren overwegend bruin en okergeel. Naarmate we de top van deze heuvel bereikten kondigde zich een mooie en lange beukendreef aan. Even verderop ging het rechtsaf en daalden we opnieuw de heuvel af. Via een steil dalend pad bereikten we wat later de Bensbergstraat, welke we over korte afstand volgden. Tot slot ging het nogmaals linksaf en via het verloop van de Molenbeek bereikten we tot slot opnieuw de parking van de Gempemolen. Terwijl stilaan de zon onder ging genoten we op het terras nog even van een warm drankje, alvorens de terugreis aan te vatten. Uiteindelijk bleek naderhand dat we die dag 26,4 km hadden gewandeld, een mooie tocht door de streek konden we bewaren als herinnering aan deze 11^de november.

Enkele sfeerbeelden kunnen worden bekeken via de navolgende link:

https://picasaweb.google.com/108259458706330664607/WB24411112011SintJorisWinge#

05 November 2011 - Jezus - Eik.

2011-11-06T13:10:48+01:00

Gisteren trokken we nogmaals de wandelschoenen aan en deze brachten ons vooreerst naar Jezus-Eik (Overijse), gelegen aan de rand van het Zoniënwoud. Aldaar zouden we immers wandeling N° 5 volgen uit de ‘Dagstappergids Vlaams-Brabant’. Deze tocht bedroeg volgens deze gids om en nabij 22,9 km, het zouden er echter heel wat meer worden tijdens de loop van de dag. We parkeerden ons voertuig dan ook in de nabijheid van de kerk van Jezus-Eik, meteen de startplaats van deze boswandeling. We begonnen aan deze dagtocht door ter hoogte van de kerk de links gelegen Kapucijnendreef in te gaan. Verderop, aan het kruispunt ter hoogte van het CC De Bosuil, namen we de links gelegen kasseiweg en daalden af richting Zoniënwoud. We volgden hier een gedeelte van de Flossendellewandeling. Zowat 200 m verder sloegen we rechtsaf in de Haagbeukendreef en betraden zo het ‘Domeinbos Zoniënwoud Tervuren’. Meteen ging het over een brede dreef, waarop zich enkele kleine hoogteverschillen bevonden. Al vrij vlug waren we onder de indruk van de pracht van dit woud in de herfst. Ontelbaar waren de kleuren welke konden worden opgemerkt. Na een tijdje de Haagbeukendreef te hebben gevolgd, ging het aan het derde kruispunt linksaf in de Prinsenweg. We bevonden ons nu op het traject van de GR 512 en gingen vooreerst via een tunnel onder de E411 door. Dit Groteroutepad volgend trokken we door een recent aangeplant gedeelte van het Zoniënwoud. Na enkele richtingsveranderingen ging het via een tunnel onder de Brusselse ring, met name de Steenweg op Waterloo. Vervolgens ging het via de Tamboerdreef en de Mezendreef tot waar we het Eikendalvoetpad aantroffen. Dit smalle bospad volgde het verloop van een kleine beek en dat gaf aanleiding tot het volgen van een pittoresk valleitje. Dit kronkelend paadje volgend, dwarsten we diverse ruiterpaden en andere boswegen tot we de Damenrustdreef bereikten. Vanaf hier ging het vervolgens via de Graaf van Vlaanderendreef naar de Terhulpsesteenweg. Deze drukke verkeersader werd met de nodige voorzichtigheid overgestoken, waarna we aan de overzijde onze weg vervolgden via de Bundersdreef. Er volgde opnieuw een tunnel, ditmaal onder de spoorweg door. We dienden verder de GR 512 te volgen tot aan de splitsing met de GR 126. Hier ging het echter even fout, aangezien we de afslag hadden gemist. We hadden dus het te nemen Berkenvoetpad gemist en kwamen uiteindelijk uit op de verder gelegen N5. Na even de kaart te hebben bekeken, konden we vrij vlug via enkele alternatieve wegen terug op de juiste koers komen en bereikten een tijdje later toch het reeds vernoemde Berkenvoetpad. Helaas hadden we daarvoor enkele kilometers omgelopen.

Eenmaal het juiste pad terug betreden, ging het in dalende lijn via alweer een smal kronkelend pad door het bos. Beneden bereikten we een smalle beek, de Vuilbeek en deze volgden we dan ook verder naar rechts, op die manier het Vuylbeekvoetpad volgend. Zo betraden we het natuurgebied van de Vuilbeek, met enkele mooie vijvers en aanpalende moerassen. We wandelden omheen enkele prachtige watergebieden, wat aanleiding gaf tot enkele mooie plaatjes. Aan de overzijde van de vijvers vonden we een steil pad dat ons liet klimmen tot de Twee Bergenlaan, alwaar zich trouwens een kleine speeltuin bevond. Daar ging het rechtsaf en namen we vervolgens nogmaals een tunnel, opnieuw onder de spoorweg door. Aan de andere kant van de tunnel bereikten we de achteringang van het park Tournay-Solvay. Nog steeds de GR 126 volgend, betraden we het park, gingen door de moestuin, vervolgens de boomgaard en daalden vervolgens af naar een lager gelegen vijver. Eenmaal omheen de vijver klommen we naar het hoger gelegen kasteel, jammer genoeg momenteel zo goed als een ruïne, met een deels ingestort dak. Jammer dat dergelijk prachtig gebouw staat te verkrotten. We trokken vervolgens verder door het park en verlieten dit aan de voorzijde ter hoogte van het station van Watermaal-Bosvoorde. Vrijwel onmiddellijk dienden we de links van de ingang gelegen Vuurkeienweg te nemen, een variante trouwens van de GR 126. Het ging dan even voorzichtig in dalende zin over een stuk gladde kasseienweg naar de lager gelegen Petite Laiterie de la forêt de Soignies. Zo bereikten we terug het traject van de GR 126 en volgden dit verder tot in het centrum van Bosvoorde. Onderweg daarheen wandelden we langsheen het natuurgebied ‘Vuursteendomein’ met alweer een prachtige vijver. In het centrum van Bosvoorde gingen we op zoek naar een plek waar we een koffie konden verkrijgen, doch ook hier kwamen we van een kale reis terug. We wandelden in beide richtingen een gedeelte van de Terhulpsesteenweg af, doch vonden enkel gesloten cafés. Dan maar de wandeling vervolgd, zij het zonder de nodige dosis koffie.

Op de Terhulpsesteenweg namen we de links gelegen Buksboomstraat en klommen op die manier langsheen het plaatselijke kerkhof terug naar de Zoniënwoud. Het ging vervolgens via de Tamboerdreef, de Pinnebeekdreef, alwaar we door het natuurgebied wandelden van de gelijknamige beek. We volgden vervolgens de Charles-Albertlaan en de Tenreukenstraat om aldus langsheen enkele statige kantoorgebouwen te wandelen. Gelukkig verlieten we vrij vlug deze drukke verkeersader en betraden het landschapspark Ten Reuken. We volgden nu enigszins het verloop van de Woluwe, welke we enkele keren overstaken om vervolgens het park opnieuw te verlaten via de Woudmeesterlaan. Een smal pad, gelegen achter de aldaar gevestigde huizen, bracht ons uiteindelijk op de bekende Herrman-Debrouxlaan. Daar troffen we, tot groot genoegen van de vrouw des huizes, een koffieshop aan gelegen in een benzinestation. Even later, gezeten op een muurtje en kijkend naar het drukke verkeer, genoten we van een welverdiende koffiepauze. Op dit drukke kruispunt trouwens verlieten we het traject van de GR 126 en volgden vanaf nu de GR 579. Deze deed ons vooreerst de Jacques Bassemstraat volgen, om enkele honderden meters verder het rechts gelegen Bergojepark in te gaan. We bevonden ons ondertussen op het grondgebied van Oudergem. We trokken vrijwel rechtdoor doorheen het parkje om aan de andere kant de Waverse Steenweg te bereiken. We dienden tot onze grote tevredenheid deze drukke weg niet te volgen, maar wel de ernaast gelegen Rokloosterdreef welke ons voerde in de richting van het verder gelegen Rood Klooster. De GR 579 ging aan de ingang van deze site dan ook rechtsaf ter hoogte van de molen en op die manier betraden we het gehele complex. We vonden er voldoende gelegenheid om even te pauzeren en een lekkere koffie te nuttigen. Na een kleine toer doorheen het complex verlieten we het domein via de uitgang ter hoogte van de gerestaureerde molenaarswoning. We vervolgden nu verder onze wandeltocht, nog steeds de GR 579 als gids, langsheen de Vijversweg. We trokken dan ook langsheen de Molenvijver, met daar even voorbij de Grote Flossendelle, een drooggevallen vijver, waar men poogt om de moerasvegetatie te herstellen. We namen even een lichte beklimming en betraden opnieuw het Zoniënwoud. We kregen opnieuw enkele mooie, vrijwel lange dreven te verwerken met steeds andere namen: Vijversweg, Grasdreef, Bezenboomweg die ons trouwens opnieuw onder de Steenweg op Waterloo liet gaan. We namen dan de Kleine Flossenweg, de Jachtdreef en de Sint-Jansdreef. Ondertussen begon het stilaan donker te worden en werd het tijd om het bos te verlaten, vermits we moeite kregen om de wandelgids te lezen. Goed getimed bereikten we even later terug het traject van de GR 512 en via de Prinsenweg en de Haagbeukendreef, verlieten we het Zoniênwoud. We wandelden langsheen een stukje van de heenweg en korte tijd later, net toen het echt donker begon te worden, bereikten we opnieuw de kerk van Jezus-Eik. De hoogste tijd vonden we om even halt te houden op een verwarmd terras en te genieten van een welkome versnapering. Uiteindelijk eindigde onze teller op 28,9 km, ruimschoots meer dan aanvankelijk gepland, maar ja, het overkomt wel eens iedere wandelaar. In elk geval hadden we kunnen genieten van een prachtige herfstdag in een wel bijzonder mooie omgeving.

Tot slot geven we hierna nog even een link, waar enkele foto’s van deze tocht kunnen worden bekeken:

https://picasaweb.google.com/108259458706330664607/WB24305112011JezusEik#

09 Oktober 2011 - Sorinne - la - Longue.

2011-10-09T18:32:06+02:00

De dag begon regenachtig, maar toch trokken we opnieuw richting Ardennen, om daar, aan de hand van onze “Dagstappergids”, een wandeling te maken, vertrekkende in Sorinne-la-Longue. Dit kleine Waalse dorpje bevindt zich slechts een tweetal kilometer verwijderd van de N4, komende uit de richting van Namur. We vonden vrij gemakkelijk een parkeerplaats ter hoogte van de plaatselijke kerk. Toen we Sorinne-la-Longue bereikten hielden we het voorlopig nog droog, alhoewel we hier en daar de nevel zagen hangen tussen de bomen, vooral dan in de diepere valleien. Na een hapje en vooral, nadat de wandelschoenen waren aangetrokken, gingen we op pad, benieuwd wat deze omgeving ons zou te bieden hebben. We lieten bijgevolg de kerk aan onze rechterhand en volgden de Rue du Centre, om op die manier de dorpskom te verlaten. Eigenlijk is Sorinne-la-Longue een langgerekte straat, waar tal van bloembakken staan opgesteld op de weg om het verkeer enigszins af te remmen. Op het einde van de Rue du Centre, troffen we een eerste zitbankje aan onder een linde, alwaar we linksaf verder wandelden. Het ging nu even de hoogte in, waarna we vrij snel begonnen af te dalen naar de vallei van de Samson. We verlieten even later de openbare weg om een parallel gelegen dalend pad te volgen. Hier kregen we meteen zicht op de lager gelegen vallei, waar de Samson vredig verder kabbelde. Het pad ging over in een karspoor en mondde uit op een dwarsgelegen asfaltweggetje. Uiteindelijk staken we de rivier over en bereikten we een T-splitsing, waar het linksaf ging, om derwijze de drukke N942 te volgen in de richting van Namêche. Gekomen ter hoogte van een rechts gelegen zijweg, volgden we vanaf dan een lokaal wandeltraject aangeduid door groene rechthoekjes, geheten ‘Ballade des Forges’. Na een tijdje de openbare weg te hebben gevolgd, dienden we via een rechts gelegen bosweg het ‘Bois de Gesves’ in te gaan. Via een slagboom vonden we toegang tot dit prachtige bosgebied. Links bevond zich de Samson, rechts kregen we enkele voormalige steengroeven te zien. Naarmate we het pad verder volgden kwamen we langsheen een grote picknickplek in de vorm van een cromlech. De zitbanken waren vervaardigd uit ruwe rots en op het terrein bevonden zich enkele palen, voorzien van klepels, welke konden worden bewogen. Zo verkreeg men het effect van een beiaard. Na even de instrumenten te hebben bespeeld, vervolgden we onze weg.

Wat verderop dienden we haaks rechtsaf te gaan en ging het via een steil pad verder het bos in. Hier wonnen we vrij snel hoogte en zagen de lager gelegen rivier spoedig verdwijnen. Af en toe hoorden we schoten, zoals later bleek was er een toegangsverbod in het bos. We konden dan ook niet anders dan onze weg vervolgen en hopen dat we geen jagers zouden ontmoeten. Nadat we het steile stuk hadden overwonnen, bereikten we boven in het bos een brede bosweg, welke we rechts verder volgden. Zo wandelden we vrijwel op vlak terrein boven in het bos. Geruime tijd later passeerden we het boswachtersdomein en kregen we uiteindelijk de rand van het bos in zicht. Daar bevond zich ter hoogte van de weg een door zitbanken omgeven paardenkastanje en hier vonden we het een geschikt moment om even te pauzeren en een hapje te eten. Na deze korte onderbreking volgden we de openbare weg, langsheen enkele kleine kapelletjes. We bevonden ons nu op het grondgebied van Gesves. Via enkele verkeersarme straten daalden we verder af, terug in de richting van de N942. We trokken nu doorheen de vallei van de Ry des Fonds, zoals later zou blijken, met moeite een beek te noemen. Alvorens we later de N942 zouden dwarsen, staken we de Ry des Fonds over en kwamen we tot de vaststelling dat men hier bezwaarlijk van een rivier kon spreken. Eenmaal de drukke weg over, ging het opnieuw even de hoogte in, ditmaal richting Assesse. We troffen de Samson nu aan langs de rechterkant van de weg, terwijl we even verderop opnieuw langsheen een voormalige steengroeve kwamen. Hier troffen we nog tal van restanten aan van gebouwen en wagonnetjes. Een stukje erfgoed als het ware. Eenmaal voorbij de steengroeve bevonden we ons op een lokaal wandelparcours, aangeduid door middel van groene kruisjes. Bij de volgende splitsing ging het naar rechts en passeerden we de ‘Ferme du Houyoux’. De stenige weg leidde ons zelfs gedeeltelijk over het erf van deze boerderij. Even later bereikten we open terrein en verliep de weg tussen weiden en vervolgens akkerland. De wind wakkerde aan en even later begon het fel te regenen. Naarmate we de stenen weg verder beklommen, kregen we in de verte de kerktoren van Sorinne-la-Longue te zien. We dienden evenwel nog een stukje te klimmen, alvorens het hoogste punt van de heuvel was bereikt. Weinig later bereikten we dezelfde weg die we gevolgd hadden bij het begin van de wandeling en korte tijd later stonden we opnieuw aan de plaatselijke kerk. Het tweede gedeelte van de wandeling zou ons opnieuw doorheen een stukje bos voeren, dat omwille van de jacht was afgesloten. We namen echter ditmaal niet het risico om doorheen dit gebied te wandelen en dienden dus noodgedwongen de wandeling te staken. Gelet echter op het slechte weer dat we ondertussen kregen te verwerken, viel de ontgoocheling nogal mee. We waren dan ook iets vroeger aan het einde van deze tocht vandaag, dan aanvankelijk was voorzien. Tja, met jagers in het bos is het toch opletten geblazen. Van de uiteindelijk voorziene 16,8 km, hadden we er slechts 9,3 afgelegd. Het zal voor een volgende gelegenheid zijn.

Enkele sfeerbeelden kunnen worden bekeken via de navolgende link:

https://picasaweb.google.com/108259458706330664607/WB24209102011SorinneLaLongue#

02 Oktober 2011 - Floriffoux.

2011-10-03T19:41:52+02:00

Voor velen is vandaag een nieuwe werkweek begonnen, hier ten huize echter hebben we een dagje vrijaf genomen, omwille van de kermis. Bovendien ging deze ochtend in Sleidinge de jaarlijkse jaarmarkt door, doch we kwamen al snel van een kale reis terug thuis. Amper een handvol marktkramen stond opgesteld en dat betekende natuurlijk dat we al heel vlug alles hadden gezien, wat er te zien viel. Dan maar van de nood een deugd gemaakt en koers gezet richting grootwarenhuis om onze boodschappen te doen. Op die manier zijn we opnieuw van het nodige voorzien en kunnen we een tijdje overleven. We hadden het ons helemaal anders voorgesteld, doch blijkbaar hebben ‘kermis’ en ‘jaarmarkt’ ondertussen een andere dimensie aangenomen. Waar is de tijd dat heel ‘Sleine’ buiten kwam en het dorpsplein te klein was om die volkstoeloop op te vangen? Veel is blijkbaar veranderd. Voor velen is het een gewone werkdag geworden en met nog amper twee herbergen op het dorp, valt er ook niet meer zo veel te beleven. Het aantal kermisattracties in tot een minimum herleid, dus ook uit die hoek valt er weinig ambiance te verwachten. Volgend jaar wordt ook waarschijnlijk hier die dag een gewone werkdag.

Maar goed, vandaag is het maandag en zoals beloofd, volgt hierna het verslag van onze wandeling van gisteren in het Waalse Floriffoux. Ditmaal kozen we een eerder korte wandeltocht van ongeveer 11,5 km, uit de “Dagstappergids”, deel 3: Provincie Namen. Het was dus iets dichter bij huis dat we de Ardennen gingen verkennen deze keer. Gisteren vertrokken we dan ook vroeg richting Namur, om niet veel verder het kleine dorpje, gelegen aan de oever van de Samber te bereiken. Het zonnetje stond reeds vrij hoog aan de hemel toen we aan de plaatselijke kerk van Floriffoux onze wandelschoenen aantrokken en op stap gingen. De tocht ging van start ter hoogte van de parking naast de kerk. Daar troffen we reeds informatie aan inzake een lokale wandelroute, aangeduid door middel van blauwe rechthoekjes en met een lengte van 9,5 km. Het betreft hier een variante op een mountainbike parcours, dat we tijdens het eerste gedeelte van de wandeling zouden volgen. We wandelden dan ook omheen de kerkmuur om vervolgens de woonkern te verlaten, via een smalle weg, waar we al meteen konden klimmen. Rechts kregen we de vallei van de Samber te zien, links naderden we een loofbos. We bevonden ons nu ook op een gedeelte van een GR-pad, te bemerken aan de roodwitte markeringen. Een eindje bergop ging de weg over in een onverhard smal pad, dat we spoedig links verlieten via een stenen steil pad. Hier dienden we fors te klimmen tot op een kruispunt van boswegen, waar we vervolgens opnieuw links aanhielden. We verlieten op die manier het traject van de GR. Vervolgens kwamen we langsheen een huisje voor watervoorziening, waarachter zich een betonnen trap bevond. Eens die overwonnen, klommen we nog wat verder tot het hoogste punt van de beboste heuvel. Daar aangekomen begon een lange afdaling via een brede grasstrook en langsheen nog een tweetal waterhuisjes, onderweg ging het door een drietal draaihekjes. Eenmaal beneden gekomen, bereikten we opnieuw de openbare weg, welke we nu links in dalende lijn volgden richting woonkern van Floriffoux. Juist alvorens het centrum te bereiken ging het via een rechts gelegen dalende weg richting brede en drukke verkeersweg, de N958. We staken deze drukke verkeersader over en begonnen andermaal aan een klim om de woonkern te verlaten. Ter hoogte van een kleine kapel, geplaatst aan een Y-splitsing, verlieten we het traject aangegeven met blauwe rechthoekjes. We gingen rechtdoor om even verderop opnieuw het GR-pad te volgen. Een bezienswaardigheid onderweg was meteen de ‘Ferme de la Tour’, een getorende boerderij. Vanaf nu ging het via landelijke wegjes richting het gehucht Soye. Onderweg kwamen we langsheen de ‘Rue du Charbonnage’ en inderdaad, enkele oude gebouwen van de voormalige koolmijn waren nog zichtbaar. Eenmaal het gehucht Soye bereikt, ging het linksaf, waarna we lichtjes dalend verder wandelden naar de vallei van de Samber.

Een volgende richtingsverandering gebood ons de richting ‘Spy’ en ‘Franière’ te volgen. Dat we ons al een hele tijd bevonden op een gedeelte van een GR, werd even later duidelijk, toen we op een splitsing kwamen van de GR’s 412 en 126, waarbij we verder de GR 412 bleven volgen. Gekomen aan een nogal druk T-kruispunt, dienden we linksaf te gaan en verder de richting Franière aan te houden. Op die manier bereikten we even verder de brug over de Samber. We wandelden de brug over om vervolgens af te dalen naar de oever van de rivier, alwaar we het jaagpad bereikten. Een tweetal zitbanken echter nodigden uit even te pauzeren in het zonnetje en natuurlijk een hapje te eten. Af en toe bemerkten we aan de overkant enkele wandelaars, welke deelnamen aan een lokale wandeltocht, waarvan we ondertussen onderweg reeds de pijlen hadden zien hangen. We ondervonden echter weinig hinder, aangezien we ons blijkbaar bevonden op hun traject van 20 km en slechts sporadisch bemerkten we deelnemers. Na een uitgelopen lunchpauze, zetten we onze tocht verder, welke nu verliep langsheen het jaagpad op de oever van de Samber. Het was er in elk geval rustig wandelen in de blakende zon, met slechts af en toe een fietser, een eenzame hengelaar of een kleine motorboot die even de stilte kwam verstoren. We volgden de meanders van de Samber en vorderden op die manier richting Floreffe. Vooreerst ging het onder een spoorwegbrug door, waarna we de Floreffe-brug bereikten. Hoog op de oever bemerkten we de gebouwen van de abdij van Floreffe. Aangezien we nu toch in de buurt waren, besloten we om even het parcours te verlaten en een bezoekje te brengen aan deze bekende site. Via enkele woonstraten bereikten we wat later de binnenkoer van de abdij en konden er terecht in de plaatselijke ‘brasserie’ waar we even konden genieten van een kopje koffie. We kochten er ook het bekende abdijbrood, dat werd opgeborgen in de rugzak. Nadien ging het opnieuw richting Samber, waar we onze wandeling vervolgden.

Het ging nadien nogmaals onder een tweede spoorbrug door, waarna we langzaam maar zeker in de verte de kerk van Floriffoux in zicht kregen. Nog een eindje wandelen langsheen de oever van de Samber, deed ons vervolgens aankomen aan een andere brug over de rivier. Hier konden we via enkele trappen de erboven gelegen weg bereiken en zo ging het in rechte lijn terug naar de parking ter hoogte van de plaatselijke kerk. Deze eerder korte tocht gisteren had ons toch opnieuw een ander gedeelte van de Ardennen laten ontdekken en zo zijn we alweer iets meer te weten gekomen over deze omgeving. Een volgende tocht op de agenda brengt ons dan waarschijnlijk naar Sorinne-la-Longue, maar dat zien we dan wel weer. Tenslotte kunnen jullie via de navolgende link enkele sfeerbeelden bekijken van onderweg.

https://picasaweb.google.com/108259458706330664607/WB24102102011Floriffoux#