Vandaag stond onze wandeling in het teken van Sinterklaas, vermits we hebben deelgenomen aan de 12de Sint Nicolaastocht te Putte (Woensdrecht), Noord-Brabant - Nederland. De wandeling werd er georganiseerd door WSV De Wandelende Krabben. De start en de inschrijving vonden plaats in sporthal De Biezen te Putte. Er kon worden gekozen uit de volgende afstanden: 6, 12, 18, 25 of 30 km. Wij namen deel aan de wandeling van 25 km, met een werkelijke afstand van ongeveer 27,65 km. Er kon gemakkelijk een parkeerplaats worden gevonden in de nabijheid van de sporthal en er was voldoende ruimte in de vertrekzaal, om rustig te genieten van een koffie alvorens op pad te gaan.

We vertrokken vervolgens voor het eerste gedeelte van de wandeling, over een afstand van 6,2 km. Na het verlaten van het gebouw "De Biezen", dienden we enkel de straat over te steken, om al direct in een eerste stukje bos te verdwijnen. Dit was slechts een klein voorsmaakje van wat later op de dag zou volgen. Na enkele honderden meters, lag het bosje al achter de rug en volgden we een stukje asfaltweg. Hier bevonden we ons de eerste maal deze dag op de Gansrijdersroute (49 km). Even verder echter kwamen we aan een eerste splitsing, waar de deelnemers aan de 18 km rechtdoor gingen, terwijl de andere afstanden een rechts gelegen bosdreef insloegen. Deze brede en schijnbaar oneindig lange dreef, luisterde naar de naam "Oude Postbaan" en die leidde ons in en door het "Stiltegebied Groote Meer". Zover het oog kon reiken, zagen we bossen en ontelbare zijdreven, de een al wat langer dan de andere. De 6 km-wandelaars splitsten zich vervolgens af en een eind verderop, gekomen op een kruispunt van dreven, ging de 30 km rechtdoor, terwijl de anderen naar links dienden te gaan. Hier openbaarde zich een andere brede zanderige dreef, welke ons liet wandelen in het "Grenspark De Zoom", blijkens informatie ter plaatse maakte dit gebied deel uit van de Kalmthoutse Heide. Een eind deze dreef gevolgd, tussen felgekleurde bomen en op zanderige ondergrond, kwamen we ter hoogte van de rechts gelegen Ossendrechtse Heide. Hier bemerkten we borden dat we ons bevonden op militair domein. We verlieten bijgevolg de dreef en trokken het bos in. Afwisselend kregen we nu prachtige smallere bospaden voor de voeten, afgewisseld met open stukken heide. De zon liet zich van haar beste kant zien en dat zorgde voor talrijke effecten tussen het gebladerte. Af en toe ging het wat op en neer en vooral kronkelend doorheen dit prachtige wandelgebied. Helaas, na geruime tijd wandelen, bereikten we opnieuw de openbare weg en dienden we noodgedwongen de prachtige bossen en heide te verlaten. We volgden nu een asfaltweg, waar we opnieuw de Gansrijdersroute volgden en bovendien de Grensparkroute (32 km). Onderweg naar de controle langsheen dit baantje, werden we door enkele Pieten van de organisatie voorzien van de typische "Pepernoten", heel lekker en met een smaak gelijkend op speculoos. Toen reeds zagen we de eerste controlepost, met name de kantine van de Honk- en Softballvereniging "The Batters". Hier konden we even pauzeren en een hapje eten.

Na de pauze trokken we op weg voor een langer traject, met name het tweede deel van de wandeling, over een afstand van 9,2 km. Het ging vooreerst over een stukje openbare weg, waar we verder de Grensparkroute volgden, tot aan de grote baan. Hier ging het rechtsaf, de drukke weg over en even verder een links gelegen aardeweg op. Dit aarden pad leidde ons opnieuw in de richting van de verderop gelegen bossen. Juist voor het bosgebied kwamen we aan een splitsing, waar we bij de eerste doortocht rechtdoor dienden te gaan. Later op de dag zouden we hier nog een tweede keer langskomen. Kort voorbij deze splitsing, ging het opnieuw rechts de bossen in. We bevonden ons nu in het gebied "Markiezaat - Brabantse Wal". Alweer ging het door tal van dreven en bospaden, waar we echter af en toe af te rekenen hadden met wat modderige wegen. Hier was de ondergrond niet zo zanderig als voorheen, waardoor we het slijk dienden te trotseren. Toch moet gezegd, dat we ook hier prachtige stukken natuur kregen te verwerken, met later ook wat open heidegebieden. Uiteindelijk belandden we ook hier aan de rand van het bos, waarna we nog over een geruime afstand langsheen de bosrand verder wandelden. Even verder echter, dienden we dit terrein te wisselen voor de open velden. Het ging nu langsheen velden met prei en spruiten, waar plaatselijke landbouwers druk in de weer waren met de oogst. Via enkele veldwegen, trokken we in de richting van Ossendrecht (Woensdrecht). Na het verlaten van het veldgedeelte, volgden we een tijdje op het fietspad een nogal drukke weg. Die bracht ons even in de bebouwde kom van Ossendrecht, zij het niet voor lange duur, vermits we even verder een tweede controlepost verkregen op een plaatselijke boerderij. Hier was het even zoeken naar een zitplaats en vooral voor de dames, geduldig aanschuiven aan het enige toilet op het erf. Ondertussen waren we reeds 15,4 km onderweg en het was behoorlijk druk op de wandelpaden. Enkele medewerkers van de organiserende club, gaven dan ook eerlijk toe dat ze dergelijke opkomst niet hadden verwacht. Natuurlijk zat het weer mee en dat maakte dat de broodjes eerder schaars werden op deze rustpost. Gelukkig hadden we zelf mondvoorraad voorzien.

Het volgende gedeelte van de wandeling bedroeg ongeveer 6,4 km. Na het verlaten van het erf, ging het in de richting van de grote baan, waar we de aanduidingen vonden van de Brabantse Walroute en opnieuw de Grensparkroute. We volgden op een breed fietspad de drukke weg, gelukkig over slechts korte afstand. Een eindje verder bereikten we opnieuw het "Grenspark De Zoom" en meteen ging het naar links, een brede zanderige dreef in. We volgden hier een uitgetekend wandelpad, aangeduid met rode bordjes, voorzien van een witte haas. Nu volgde vrijwel het meest aantrekkelijke gedeelte van de wandeling, aangezien we gedurende lange tijd een brede zandweg volgden, langs alle zijden omgeven door bossen. Ook dit keer bevonden we ons op militar oefenterrein. De zon deed echt haar best om het wandelen nog aangenamer te maken en de deelnemers volop te laten genieten van deze prachtige natuuromgeving. Toen het brede zandpad smaller werd, ging het meteen dieper het bos in en volgden we opnieuw tal van smalle paadjes, kris kras doorheen dit bosgebied. Na lange tijd wandelen, bereikten we opnieuw de openbare weg, die gelukkig ook slechts over korte tijd zou worden gevolgd. We zaten opnieuw op het traject van de Gansrijdersroute en de Grensparkroute. Een enorm Joods kerkhof bevond zich aan onze linkerzijde, jammer genoeg niet toegankelijk op het moment van onze passage. Even verder bereikten we opnieuw de asfaltweg die we vroeger op de dag hadden bewandeld en die ons naar de controlepost van "The Batters" had gebracht. Dit keer geen Pieten onderweg, zodat we noodgedwongen de Pepernoten dienden te ontberen. Even later bereikten we voor de tweede keer vandaag dit lokaal en hadden ondertussen 21,8 km afgelegd.

Het laatste stukje van het parcours zou ongeveer 3 km bedragen, nadien zou echter blijken dat het bijna het dubbele zou bedragen. We volgden opnieuw dezelfde weg als vroeger op de dag, tot aan de splitsing waar we dit keer naar links dienden te gaan. Meteen trokken we alweer door het Markiezaat Brabantse Wal, via een veldweg, in de richting van het bos dat even verder voor ons was gelegen. Toen we het bos hadden bereikt, volgden we een uitgestippelde wandelroute, aangeduid met het symbool van een klein gebouw, later zou blijken wat de betekenis daarvan was. Terzelfdertijd volgden we het traject van de GR 12, Amsterdam - Parijs. Even verder in het bos, kwamen we langsheen de "Geldberg". Hier bleek jonker Johannes Josephus Moretus, tijdens de Franse Revolutie zijn geld te hebben verstopt. Volgens de informatie ter plaatse, zouden velen later tevergeefs hebben gezocht naar deze aanwezige schat, zonder succes trouwens. We vervolgden onze weg langsheen het aangeduide pad en bereikten op die manier het Moretusbos. Via een lange smalle aarden weg, bereikten we uiteindelijk het originele gebouw, zoals aangegeven op de bordjes. Het bleek de Gloriëtte te zijn, een theehuis, opgericht door dezelfde jonker, ter afwerking van zijn Baroktuin. Dit theehuis gaf aan de andere kant van de dreef uit op het kasteel Ravenhof, dat niet ver daar vandaan was gelegen. We kwamen vervolgens langsheen dit prachtige kasteel om onze tocht te vervolgen doorheen het Moretusbos en het verder gelegen Sterrebos. Een lange brede weg, langsheen de vijver van het kasteel, bracht ons terug tot in de bebouwde kom van Putte. Via een klein stukje woonwijk, bereikten we na 27,65 km de eindstreep.

We kunnen met genoegen terugblikken op een erg geslaagde tocht doorheen het grensgebied van België en Nederland. Vooral de eerste kennismaking met dit prachtig natuurgebied zal ons lange tijd bijblijven. Bij onze aankomst in de vertrekzaal bleek dat 1018 wandelaars hadden deelgenomen aan de tocht van vandaag. Niets dan tevreden gezichten uiteraard bij de inrichtende club. Eigenlijk was dit wel verdiend, de wandeling was piekfijn georganiseerd en duidelijk aangegeven. Alleen, ja, de beschikking over dergelijk prachtig wandelgebied naast de deur heeft natuurlijk wel een beetje geholpen en waarschijnlijk ook de aanwezigheid van de Heilige Man, alhoewel we die net hadden gemist, bijgevolg dienden we genoegen te nemen met de aanblik van zijn lege stoel.